Sən idin qaranlıq gecəmə nur saçan, şam işığı tək,
Gedərkən iz qoydun — varlığımda şimşək kimi, iti, sərt, xatirələr tək…
Guya əvvəlimiz nə idi ki, sonumuzdan danışım?
Köhnə illərdən qalan: səsim... "Səni sevirəm" deyərdim — çox titrək…
Güllərin belə qoxusu dəyişdi, Sanki sənli illəri xatırladır...
O güllər belə xətrimə dəydi — Bir az da sənin gözəl gözlərini andırır...
“Gözəl gözlüm” də deyə bilmirdim,
Bilirdim — o gözlər artıq
Həyatımdadır…
İstəmirəm artıq keçmişə dönüm çünki hər xatirədə sən varsan
İnanki bir toxunuşuna bütün hər şeyi yenidən yaradarsan
Keçmişin səssiz sətirlənə aldanma, çox həvəslənmə o yaratdıqlarını bir cümlənlə dağıdarsan…
"Səssiz sətirlər—Ruh.Antaras"
Şərhlər (12)