İçimdəki uşaq baxmırdı ki mənə, sakit qalanda ağlayır, danışanda susdurulurdu...
Böyümək də istəmirdi, çünki böyümək biraz da itirməkdir.
İçimdəki uşaq o qədər susdurulurdu ki, bir müddət sonra mən belə onun varlığını unudar olmuşdum.
Susdurulacağından elə qorxurdu ki, artıq səsi zəifləməyə, varlığı yavaş-yavaş qeyb olmağa başlayırdı. Mən isə inadla oyatmağa çalışırdım onu.
Nə deyim, bəlkə də gün gələr güzgüdəki insan doğmalaşar mənim üçün, amma mən daha “bəlkə”lərə tutunmaqdan yorulmuşdum.
O səhər onsuz da açılacaqdı, güzgüyə onsuz da baxılacaqdı,amma həmin uşaq qəlbsiz necə yaşayacaqdı o sual altındadır. Sualları isə heç sevmirəm, hansıki varlıqları ilə belə yorurlar insanı.