Əmrah qaynanasıyla qayınatasını ayaqüsdə qarşıladı və əlini uzadaraq:

Xoş gəlmisiniz dedi. - əvvəlcə Əsgər sonra da Zeynəb Əmrahın əlini sıxdılar. Əmrah öz kreslosunda, Zeynəb ilə Əsgər də divanda əyləşdilər. 

Necəsən Əmrah? 

Əsgər birinci diləndi. 

- Nə deyim Əsgər əmi? 

- əmrah mənim səsə danışmağa başladı. 

- Başımıza gələni hər halda Aydın sizə danışıb. 

Hə, Aydın bizə hər şeyi danışdı – deyə gözləri yaşaran Zeynəb cavab verdi.

  Afət qonaqlara çay hazırlamaq üçün mətbəxə keçdi. 

- Bilmirəm sənə nə deyim. Bahar üzümüzü qara elədi. Sənin önündə də xəcalətimizdən başımızı qaldıra bilmirik. 

- Yox, Zeynəb xala elə deməyin. Sizin nə günahınız var.

Əmrah oğlum, nə vaxtdan bəri aranız dəyib? 

Deyə əsgər maraqla soruşdu: 

- Bilirsiniz əslində Baharla bizim bu günə qədər heç bir problemlmiz olmayıb. Daha doğrusu mən elə bilirdim. 

Əmrah bu yerdə qəhərləndi. 

- Elə bilirdim ki, xoşbəxt bir ailəyə sahibəm. Ancaq bu heç də elə deyilmiş. Mən də sizin kimi bu işə, bu hadisəyə çaşıb qalmışam. Hər şey elə ani oldu ki, bir də özümə gələndə qızımla tək qaldığımızı gördüm. 

- Nə deyim ki, Əmrah. 

Əsgər cavab olaraq ağır ağır dilləndi. 

- Mən evdə uşaqlara da dedim. İndi də burda sənin yanında deyirəm. Bir Allah şahiddi ki, səninlə evlənməyi Baharınözü istəmişdi. Nə mən, nə də, anası onu bu evliliyə məcbur etməmişdik. 

- Hə düz deyir.

Zeynəb təsdiqlədi. 

- Əgər Bahar səni istəmirdisə bəs onda niyə səninlə evləndi? 

Əsgər davam etdi. 

- səndən canını qurtarmaq üçün baba afət kəskin şəkildə dedi məndən əsgər heyrətləndi afət qaynatasının səsindən bunu hisedənəmrah sakit səslə qızını xəbərdar etdi yox ata afət davam etdi qoy babamda, nənəm də hər şeyi bilsinlər qoy hər şey aydınlaşsın. 

- anam həmişə sənin onu oxutmadığını mövsümünük işlərdə işləməyə apardığını qısacası ona zülm etdiyini deyərdi atamnada zülmdən canını qurtarmaq üçün evlənib obunda nənəmi də günahlandırardı əgər o ərəgetməsəydi bütün bunları yaşamazdım deyərdi hə, anam onu da deyərdi ki, atası avtomobil qəzasında ölməyib onu nənəmlə evlənmək üçün sən öldürmüsən. Eşitdiyi sözlərdən dəhşətə gələn əsgər handam hana özünü cəmləyib danışmağa başladı. 

- Birincisi bizdə oxumayan təkcə anan olmayıb. Uşaqların hamısı da oxumayıblar çünki bizdə oxumağa fikir verən yoxdur. İkincisi isə möhsimlik işlərə işləməyə gedəndə təkcə anan olmayıb ona da uşaqların hamısıgediblər. Mənim onun atasına öldürməyimə qaldıqda isə allaha and içirəm ki o qəzaya düşəndə mən heç burda yox idim. 

- Hə. 

Zeynəb təsdiqləyici şəkildə başını tərpətdi əsgər onda Yevlağa işləməyə getmişdi sözün doğrusu baharın mənim barəmdə olan düşüncələrini bu cür olduğunu bilmirdim. 

Əsgər məyus halda davam etdi heyif deməli o məni heç vaxt ata kimi görməyib amma mən mən onu öz övladım kimi sevmişəm. 

-Qanınızı qaraltmayın, Əsgər əimi. Hamımız sizin Bahara olan münasibətinizi də, adam öldürmək kimi böyük bir günahı işlətməyəcəyinizi də bilirik. 

Əmrah bunları ürəkdən dedi.

 Ortaya ağır bir süküt çökdü. Sonra bu sükutu Zeynəb pozduBəs Baharın indi harda olduğundan xəbəriniz var, oğlum входя? 

- Xeyr Zeynəb xala. Əmrah dedi: 

Aydın bir neçə dəfə zəng etməyə çalışdısa da əlaqə qura bilmədi. Bahar telefona cavab verməyib. Zeynəb davam etdi

Zeynəb xala, sizdən bir şeyi soruşmaq istəyirəm. Mən də yenicə öyrənmişəm, Baharın sayəsində. Əmrah nəhayət əsl məsələni açmaq istədi. 

-Buyur soruş oğlum.

Mənim övladlıq olduğumu bilirdiniz?

Nə!? – deyə Əsgər təəccüblə soruşdu.

-Hə, Əmi. Əmrah davam etdi. 

-Əslində məni böyüdənlər mənim doğma valideyinlərim deelimiş. 

Zeynəp bir neçə saniyə fikirə getdikdən sonra ağır-ağırdanışmağa başladı. 

- Biz də bu məsələni indi səndən eşidirik, oğlum. Sizin bura köçməyinuz mənim indiki kimi yadımdadır. Onda sənin on yaşın olardı. Qaraçı məhəlləsinə köçməyinizin səbəbini atan belə açıqlamışdı ki, sənin gözlərinin əməlyatı üçün Naxcvandakı mənzilini satıb və o pulnan burada səni əməlyat elətdirib. M Əlində qalan pul ilə də bu məhəllədə indiki evinizi aldılar. Aldığınız bu ev də mənim atamın evi idi. Yəni, mənim doğulub böyüdüyüm ev. Səni də ilk dəfə elə həmin vaxt yəni bu evə köçəndə gördüm. gözlərin sarıqlı idi.Qaldıki sənin övladlıq olmağın, o haqda heç kim heçnə bilmirdi. 

Bəs Bahar bunu hardan, necə öyrənib? – deyə Əsgər soruşdu.

- Bahar bu məsələni təsadüfən valideyinlərimdən eşidərək öyrənib, Əsgər əmi. 

Əmrah cavab verdi. 

-Halal olsun sənin valideynlərinəƏmrah. 

Əsgər səmimiyyətlə dedi: 

-Sənin övladlıq olmağını bu günə kimi biz bilməmişik, valideyinlərin bunu nəyin ki, heç kimə, sənədə hiss elətdirməyiblər, oğlum. Səni doğma balalarından ayırmayıblar. Bir dediyini iki etməyiblər. Bir valideyin daha necə olsun ki!? Sənə əksiksiz öz sevgilərini veriblər.

Düz deyirsiniz Əsgər əmi. Mən çox xoşbəxtəmki elə valideyinlərim olub və hal hazırda da sizlər varsınız. İnşallah bundan sonra da olarsınız. MənBahara görə sizi itirmək istəmirəm. İstəyirəm ki, münasibətlərimiz yenə əvvəlki kimi olsun– bunu deyəndə Əmrahın gözləri yaşardı.

Oğlum, bu nə sözdü. 

Zeynəp qolunu yanında oturduğu əmrahım boynuna saldı. - Əlbətdə ki bu elə olacaq. Səni övladlarımızdan ayırmamışıq. Belə olmasaydı biz indi burda olmazdıq. 

- Çox sağ olun zeynəb xala allah hər ikinizdən də razı olsun. 

 Əəmra minnət dolu səslə dilləndi hə indi gələk ikinci məsələyə. 

Deyə yaranan azacıq fasilədən istifadə edən Əsgər söhbətin səmitini dəyişdi. 

-Afət gözəl balam dayım dedi ki, sən məktəbdə inşa müsabiqəsində birinci yeri tutmusan. Təbrik edirəm səni. 

- Mən də, təbrik edirəm, qızım. Sənə uca Allahdan bol-bol uğurlar diləyirəm. 

Deyərək Zeynəb oturduğu yerdən qalxıb nəvəsinin boynunu qucaqladı. 

- Gərək sən bu kasıb babanla nənəni bağışlayasan, qızım. Sənə təbrik hədiyyəsi ala bilmədik. 

Deyə Əsgər məyus halda dedi və 

-Söz verirəm qayıdanda sənə yaxşı bir qonaqlıq verəcəm. Deyə o, əlavə etdi. 

- Birincisi ikiniz də təbriklərə görə çox sağ olun. 

Afət gülümsər halda sözə başladı. 

- İkincisi lap hədiyyə alsaydınız belə mən onu qəbul etməzdim. Çünki, sizin gəlişiniz hədiyyədən daha dəyərlidir. 

- Üçüncüsü isəbiz bu inşanı atamna birlikdə yazmışıq yəni bu təbrikdən ona da pay düşür. 

- Allah səndən razı olsun oğlum. 

 Əsgər sağ əlini Əmrahın çiyninə qoyub dilləndi. 

- Mən vaxtilə uşaqlarımı oxutmadım amma sənin sayəndə indi nəvələrin məktəbə gedir.

-Siz söhbətinizi edin, mən də gedim çay gətirim. Afət dedi: və birdən babası ilə nənəsinə tərəf dönüb

- Heç yadıma düşmür, yemək yemisiniz? Deyə soruşdu:

- Siz yemisiniz? 

 Zeynəb nəvəsinin sualına sualla cavab verdi. 

-Yemişik. 

Afət başını tərpətdi. 

-Amm, çay içməmişik. 

Əmrah gülümsədi. 

-İndi içəcəyik. 

Deyib Afət mətbəxə tərəf yönəldi. 

- Qoy, mən də, gəlim sənə kömək edim. 

Zeynəb də ayağa qalxdı və hər ikisi çay hazırlamaq üçün mətbəxə keçdi

* * * Altı ay keçdi...

* * *

Gözəl bir Oktyabr sabahı idi. İki gün ard-arda yağan payız yağışından sonra havalar nəhayətsərinləşmişdi. Avqust ayının quraq keçməsindən və bütün qızmar havasındantəngə gələn insanlar indi rahat nəfəs alırdılar.

Üç gün idi ki, məktəblər başlamışdı. Sabahın erkən saatına qurulu olan telefonun səsinə oyanan Həcər cəld bir şəkildə yerindən qalxıb, əynini geyinib yarı yuxulu olaraq duşa tərəf yönəldi və qızı Gülzara səsləndi:Qızım Gülzar, oyan! Gecikəcəyik yoxsa. 

- Ana nə olar beş dəqiqə də yatım. 

Güllisar gözləri qapalı halda dedi. 

Ay səni tənbəl – deyib Həcər gülümsündü – Dərslər artıq üç gündür ki başlayıb. Sən isə hələ də tətil abu havasındasan. Atan Zəhra və Mehdi ilə birgə bizdən əvvəl oyanıb, səhər yeməyini də yeməmiş gediblər.

-Hə axırki, Mehti ilə Zəhra nın da dərsləri başlayıb. 

Gülizar dedi: düzdür bir az gec oldu, amma yenədə. 

- Eh, qızım.

Həcər dərdli-dərdli ah çəkdi . 

- Bu pandemiya sözün əsl mənasında hər şeyi alt-üst etdi. Məktəblər gecikməli olaraq açıldı. Tətilin on beş gün daha uzanmış oldu. 

Söhbət 2019-cu ilin sonlarında başlayan koronavirus pandemiyasından gedir. İlk dəfə Çində aşkarlanan bu virus qısa müddət ərzində bütün dünyaya yayıldı. Milyonlarla insanın həyatına son qoyan virus 2min 20 -ci ilin əvvəllərində ümm dünya səhiyyə təşkilatı tərəfindən pandemiya eran edildi elə həmin vaxtdan da bütün dünyada olduğu kimi Azərbaycanda da sərt və müddətsiz karantin rejimi tətbiq olundu  

Yaxşı ana, qalxıram.

Həcər duşdan sonra səhər yeməyini hazırlamaq üçün mətbəxə keçdi. Gülzar da əyin-başını geyinə vəsaçlarını səliqəyə salaraq mətbəxə gəldi. Ana-bala birlikdə səhər yeməyini yedikdən sonra məktəbə getmək üçün evdən çıxdılar.

* * *

Əmrah mətbəxdə səhər yeməyini hazırlayıb qurtardı. Bu gün qızı dərsə gecikməsin deyə səhər yeməyini özü hazırlamışdı. O, illərdir gedib gəldi üçün yolunu əzbər bildiyi yaxınlıqdakı marketdən aldığı isti çörəyi və soyuducudan çıxardığı yağla pendiri səliqə ilə doğramış, bişirdiyi dörd yumurtanıda soyub boşqablara yığmışdı. Son olaraq çayı da dəmləyən Əmrah yavaş addımlarla afəti oyandırmağa getdi.

Afət dərin bir yuxuda idi. 6 ay idi ki anasını görməyən qızcığaz artıq bu aylar ərzində artıq onun yoxluğu ilə barışmış nə qədər çətin olsada onun yerini atası və bibiləri ilə doldurmağa çalışırdı. Birdən atası otağının qapısını döyüb ona səsləndi. 

- Afət, qızım, dur ayağa, məktəbə gecikərsən. 

 - Gəldim, ata. 

Əmrahın səsinə oyanan Afət cəld yerindən qalxıb məktəb paltarlarını geyinib yerini yığışdırdı və əl-üzünü yuyub mətbəxə keçdi. 

Əmrah qarşısında çay qızını gözləyirdi. 

 -O! Yaraşıqlım, hər şeyi hazırlamısan ki. 

Afətin sevincdən gözləri paruldadı. 

- Hə, bu da mənim sənə axşam söz verdiyim sülprizim. 

Əmrah üzündə təbəssüm dilləndi. 

-Çox sağol. 

Afət atasının üzündən öpdü. 

Ata-qız birlikdə səhər yeməyinə başladılar. Afət iştahası olmasa da bir neçə loxma yeyib ayağa qalxdı:

-Ata, mən gecikirəm. Sən yeməyinə davam elə. Yaxşı qızım, sən narahat olma get. Mən yığışdıraram – Əmrah yeməyinə ara verib dedi: sonra əlavə etdi - qızım, yaxşısan? Son günlərdə səsin nə isə zəif, yorğun gəlir.

Yox ata. Yaxşıyam. Narahat olma yaxşıyam. Qızmar havalardan sonra birdən sərinlik düşdü. Ola bilsinki havanın belə sərt dəyişimi mənə təsir edib. 

Afət atasına arxayın etdi.

Yaxşı qızım get, məktəbə gecikmə. 

Deyib Əmrah özünə yenəçay süzdü

Afət atası ilə vidalaşıb evdən çıxdı.

* * *

Məktəbdə dərsin başlandığını bildirən zəngin səsi eşidildi. Həcər ilə Gülzar cəld addımlarla məktəbin həyətinə daxil oldular. G iriş qapısında məktəbin direktoru Səhər xanım dayanmışdı. 

- Salam. Sabahınız xeyir Səhər xanım. Bağışlayın, bu gün bir az gecikdim. 

Direktoru qarşısında görüb özünü itirən, amma bunu büruzə verməməyə çalışan Həcər özlüyündə onu qabaqladı. 

- Həcər xanım. Mənimlə otağıma gələ bilərsiniz? 

Səhər xanım ciddi səslə dilləndi. 

- Əlbətdə Səhər xanım – deyən Həcər öz-özünə fikirləşdi “Deyəsən gecikdiyimə görə məni danlayacaq”.

Səhər xanım otağına girib kreslosuna əyləşdi. Və azacıq sükutdan sonra Ciddi bir səs tonu ilə sözə başladı:

Həcər xanım, dünən Afətin riyaziyyat müəlliməsi Gülər xanım otağıma gəlmişdi. 

Bunu eşidən Həcər xanım nə düşünəcəyini bilmədi. Əslində direktor onu otağına çağırıb geciktiyinə görə töhmət verəcəyini gözləmişdi. Ancaq Afətin müəllinəsinin adını eşidəndə təəccübləndi. 

- Səhər xanım Həcərin çaş-baş düşdüyünü görəndə daha da ciddiləşdi:

Həcər xanım sizə nə oldu? Deməkki sizin də bu işdən xəbəriniz var və qardaşınız Əmrahı müdafiə etməyə başlayacaqsınız?

Həcər qardaşının adını eşidəndə təəccübünü saxlaya bilmədi və 

- Başa düşmədim, hansı məsələ? Ümumiyyətcə söhbət nədən gedir? 

Deyə direktordan soruşdu: 

- Söhbət, qardaşınızın zorakılığından gedir.

-Nə! Nə danışırsınız? 

Həcər duruqdu 

Nə zorakılığı? Qardaşım kimə qarşı zorakılıq edib!?

- öz qızına qarşı! 

Səhər xanımkəskin səslə cavab verdi. 

-Qızına qarşı!? 

Həcərin gözləri heyrətdən böyüdü. 

 - Siz nə dediyinizi başa düşürsünüz, səhər xanım? Qardaşım!? AfətəmiƏlbətdə, mən sizi başa düşürəm. 

Direktor Həcərin sözünü kəsdi. 

- Gülər xanım da mənə elə belə demişdi. Demişdi ki siz qardaşınızı müdafiə edəcəksiniz. Elə ona görə də mən bu işi Uşaq Hüquqlarının Müdafiəsi Komitəsinə həvalə etdim. Çünki mən bu məsələni düzgün bir şəkildə araşdıra bilməyəcəyəm. Əgər həqiqətən də Afət zorakılığa məruz qalıbsa bunu ancaq bu qurum müəyyənləşdirə bilər. 

- -Başa düşmədim, Səhər xanım, yəni siz məni heç tanımadınız? 

Həcər əsəbləşdi. 

- Neçə ilin müəliməsiyəm bu məktəbdə. Ən azından mənimlə də bir məsləhətləşməli idiniz. Mən qardaşımı müdafiyə etmirəm. Sadəcə 

- Həcər xanım, əsəbləşməyinizə ehtiyac yoxdur. 

- burda söhbət sizin qardaşınız qızından gedir. 

  - səhər xanım səsinin ahəngini bir qədər yumşaltdı. 

- - qulaq asın. Biz bilirik ki, qardaşınız görmə məhdudiyyətlidir. Bu vəziyyətdə yoldaşının onu tərk edib getməsi ola bilsin ki, onda psixoloji problemlərə gətirib çıxarıb. Bir də ki, siz mənə deyin görüm qardaşınızı ən son nə vaxt görmüsünüz?Həcər bir anlıq fikrə getdi və

- Hm... . Təqribi iki ay əvvəl. Dedi.

- Elə mən də belə fikirləşirdim. 

- direktor başını buladı və bir neçə saniyə sonra növbəti sualını verdi Bəs bu iki ay ərzində harda idiniz?

Bacım gillə birlikdə Nabrana istirahətə getmişdik. 

Həcər buna da cavab verdi. 

- Bəlkə bu görmədiyiniz ərəfədə qardaşınızda aqressiya yaranıb? 

- direktor nəhayət bayaqdan demək istədiyini dilinə gətirdi yAxı mən onlarla telefonda daimi olaraq görüntülü danışıram. Nə isə olsaydı mütləq hiss edərdim.

Həcər əminliklə dedi:

Elə bu vaxt qapı açıldı və riyaziyyat müəlliməsi Gülər ilə birgə Afət otağa daxil oldular. Havalar sərinləşdiyi üçün Afətin əynində jaget və qısaqollu ağ kofta var idi. Səhər xanım Afətə xitabən :

Qızım, əynindəki jageti soyuna bilərsən? Dedi: 

Afət direktorunun dediyinə təəccüblənsə də heç nə demədən jagetini soyundu. Elə həmin an Afətin qollarındakı sözü gedən ləkələri həcərdə gördü. O saat qadının rəngi qaçdı. Qızın qollarında demək olar ki göyərməyən bir yer belə qalmamışdı. 

Həcərin heyrətləndiyini görən Səhər xanım qalibanə bir səslə 

-Gördünüz, Həcər xanım, baxın bunu deyirdim dedi.

Məsələdən xəbərsiz olan Afət üzünü bibisinə çevirib asta səslə soruşdu?

Nə olub bibi nə məsələdir? 

- Afət qızım, bunlar nədir? Qollarına nə olub? 

- Həcər suala sualla cavab verdi. 

Səhər xanım oturduğu yerdən qalxıb Afətə yaxınlaşdı və qolundan yavaşca tutaraq 

- Afət, düzünü de, bunu sənə atan edib? 

Deyə soruşdu: 

- Atan səni anan getməmişdən əvvəl də belə döyürdü, qızım? 

Bu sualı isə mülayimləşdirilmiş səs tonu ilə Gülər müəllimə verdi

Afət gözləmədiyi bu suallardan özünü itirdi. Yazıq qızın bircə anda gözləri yaşardı və elə bu haldaca ətrafdakıların üzünə baxaraq soruşdu:

Nə danışırsınız? Deyirsiniz atam məni döyüb hə? Onda qulaq asın. Atam bu günə qədər məni nəyinki döymək heç acıqlanmayıbda. Siz necə belə bir şeyi fikirləşə bilərsiniz?Afətin belə içdən danışması Səhəri tərəddüdə saldı:

Bəs bu qollarında olan göyərmələri necə açıqlayacaqsan?

- Müəllimə, inanınonların nə olduğunu mən də bilmirəm. Bir aydır ki bu ləkələr məndə peyda olub. 

- afət utancaq halda dedi: 

Bu vaxt sözə Gülər qarışdı:

Hmm. Deməli atası Afətə bir aydır ki zorakılıq tətbiq edir. 

- Müəllimə, axı niyə siz mənə qulaq asmırsınız? Sizə deyirəm ki, belə bir şey olmayıb. Atam mənə nə bu 15 il ərzində, nə də, son bir ayda əl qaldırmayıb.

- afət hirsli bir səs tonu ilə təkrar etdi.. 

- birincisi qışqırma. Müəllimə ilə belə danışmaq olmaz. 

-Səhər dedi: İkincisi isə nəyin olub – olmadığının qərarını biz verməyəcəyik. Bunun qərarını ... .


Səhər hələ sözünü bitirməmiş qapı döyüldü. A çılan qapıdan iki kişi və bir qadın içəri daxil oldular. Gələnləri görən Səhər xanım onlara tərəf yönəldi:

Xoş gəlmisiniz. Elə tam vaxtında gəlmisiniz. Ola bilsin ki, zorakılığa məruz qalmış Afət qızımız da budur. Niyə ola bilsinki deyirəm? Çünki zorakılığın olub-olmadığını siz müəyyənləşdirəcəksiniz.

Bunu eşidən Afət bibisinə tərəf sığındı. 

 -Bunlar :

 kimdir? 

Diyə Həəcər Səhərə xitabən soruşdu: 

- Bu gələn qonaqlarımız Uşaq Hüquqlarının Müdafiyəsi Komitəsinin əməkdaşlarıdır. 

- deyə Səhər gələnləri təqdim etdi.

Salam qızım. Mən Ləman xanım. Səhər xanımın təqdim etdiyi komitədən gəlmişik. 

Deyərək Ləman əlini Afətə uzatdı. Afət, qızım, səni müdafiə edəcəyik, qorxma yaxşı? 

Bunu da digər əməkdaş dedi:

-Bibi səndə bir söz de. Mənə niyə kimsə qulaq asmır? Deep afət yenidən vəbu dəfə daha ucadan ağlamağa başladı. Sonra da yaşarmış gözlərini gələnlərə çevirdi 

- Mən sizin müdafiənizi istəmirəm. Mən evimizə, atamın yanına getmək istəyirəm.

- Bu artıq mümkün deyil, qızım. 

Deyə söhbətə qoşulan üçüncü əməkdaşın cavabı qəti oldu. 

- Biz indi səni evinizdən, atanın yanından daha güvənli bir yerə aparacayıq. Sən müəyyən müddətədək orada qalacaqsan. Həmin müddət ərzində də iddia olunan məsələni araşdıracayıq. 

Həcər buna etiraz etmək istəsə də onsuz da bunun bir faydasının olmayacağını anlayıb fikrindən daşındı. O, Afətin boynunu qucaqladı. Onun bayaqdan yanaqları boyu bulaq kimi süzülən göz yaşlarını sildi və sakit bir səslə danışmağa başladı:

Afət qızım, qorxma. Mənə qulaq as. . Sən indi gələnlərlə birgə get. Mən tezliklə atanın bu məsələdə günahsız olduğunu üzə çıxardacağam. İnan mənə. Ağlama. Narahat olma. Yaxşı? 

- Yaxşı.

- afət çarəsiz halda razılaşdı və 

 -Atamı tək qoymayın. Deyərək gələnlərə qoşulub ağır addımlarla otaqdan çıxdı.

* * *

Bahar artıq 5a idi kirayə qaldığı evin pəncərəsini silirdi. Birdən onun masanın üstündəki mobil telefonuna zəng gəldi. Cəld əlindəki rəngi solmuş əsgini vedrəyə atan Bahardüyməli mobil telefonunun ekranına baxmadan açıb qulağına qoydu:

Alyo.

Salam Bahar xanım.

- Buyurun. Yəqin, ev təmizliyi üçün zəng vurmusunuz. Təəsüf ki, mən bu gün məşğulam. Amma, İstəsəniz sabah gələ bilərəm.

Bu an Bahar telefonunda bir gülüş səsi eşitdi:

Bahar, mənəm Dilbər.

Bahar bu səsdən bir az pərt oldu. Sonra özünü toplayaraq cavab verdi:A, Dilbər, bağışla. Mən də elə bildim ki, elan saytından mənə zəng gəlib.

-Nə saytı, ay qız nə danışırsan? 

Dilbər təəccübləndi və verdiyi suala cavab gözləmədən özü danışmağa başladı. 

- Neçə aydır səndən xəbər ala bilmirəm. Köhnə nömrənə neçə dəfə zəng etdim. Ancaq hər zaman bağlı idi. Daha sonra Sahibə dedim o da Elmandan yəni sənin ev sahibindən nömrəni alıb mənə verdi. De görəy neynirsən? Haralardasan? Heç özündə zəng zad eləmirsən.

Ax Dilbər bacı. 

Bahar dərindən köksünü ötürüb başına gələnləri az qala bir nəfəsə danışmağa başladı. 

- Artıq6 aydırki Bakıdayam. Fərri iş tapa bilmədim. Əvvəl qızıllarımı lombarda qoydum ki, o pul ilə həm kirayəmi ödəyim həm də dolanışığımı təmin edim. Ancaq elə oldu ki, iş tapa bilmədim qızıllarımı da lombarddan geri ala bilmədim. Mobil telefonumu da itirdim. Bütün telefon nömrələrim də itirmiş oldum. Bu mobil telefonu da sağ olsun ev sahibi mənə verdi. 

Bəs elan saytı nə məsələdir?Hə o mu? Makler Adəmi tanıyırsanda? Sahibin tanışı.

Bəli Sahibdən eşitmişəm onun adını.

Həmin Adəmin köməyi ilə elan saytına elanımı yerləşdirdim və yeni mobil nömrəmi ora yazdım. Həmin elanımdan mənə gündəlik ev təmizliyi üçün müraciət edirlər. Mən də gedirəm. Gələn zənglər az olduğuna görə qazancım da azdır. İki aylıq kirayə pulumu hələ də verə bilməmişəm. Bilirsən də Bakıdı bahaçılıqdır. Yemək, geyim, yol. 

Bahar, deyirəm bəlkə qayıdasan? 

 Dilbər yalvarıcı səslə dilləndi. 

-Axı niyə bu qədər əziyyət çəkirsən hə? Yəni, heç özünə, cavan canına yazığın gəlmir? 

- Ax Dilbər. 

- bahar ağır ağır danışmağa başladı. 

- - Bilirsən ki səninlə səmimiyəm. İnan çox peşmanam. İstəyirəm evimə, ailəmin yanına qayıdım. Ama onlar məni qəbul edərmi bilmirəm. Çünki mən onlara qarşı böyük bir səhv eləmişəm. Yox yerə əlimin də qızımın da qəlbini qırmışam. Səndən bir şey xahiş edəcəm əziz bacım. Deyirəm bəlkə bizə gedəsən. Bizimkilərə mənim geri qayıtmaq istədiyimi deyib və onların geri qayıtmağın barədə fikirlərini öyrənəsən. 

- - qulaq as bahar səninlə açıq danışacam.

Deyə Əslində hadisənin belə bir dönüşü olacağını gözləməyən və Baharın sözləri qarşısında bir neçə saniyə çaşıb qalan Dilbər nəhayət tərəddüdlü səslə danışmağa başladı:

- Mən deməyinə deyərəm. İstəyərəm ki ailəniz yenidən bərpa olsun. Amma, bilirsən? Nə yalan deyim işinizə qarışmağa bir az qorxuram. Sonra yenə söz-söhbət olar. Daha doğrusu qorxuram ki, səhvini bir də təkrarlayarsan.

Yox Dilbər. Afətin canına and içirəm ki, bu aylar ərzindəmən çox düşündüm və öz səhvimi başa düşdü. 

Bahar rəfiqəsini arxayın etməyə çalışdı.