Varmı Allah görəsən? Varsa da görmək gərək deyilmi? Yəni hardasa bir şey var və o şey hər nədirsə, görə bilməsək də həqiqətən var. Amma bu məsələ çox mənasız yerlərə gedib çıxır.
Bax, deyirlər ki, Allah nədir də bu Allah. Kimdir? Nədir? Nəçidir?
Yox əgər zatən varsa da, yoxsa da, artıq onun mənim üçün bir mənası qalmır, qalmayıb. Düzdü, saxta müsəlman olmaqdansa heç olmamaq daha yaxşıdır mənə görə. Nəysə.
Bax, bu qədər insan niyə var? Bu sualın cavabını bilmədiyim ya da cavabını öyrənmək üçün vermədim. Bəzi suallar olur ki, cavabını almasan da sualdır. Bilirəm, bəlkə biraz mənasız oldu, amma heç nə olmaz.
Bax, oturmuşam daşın üstündə, evə getmək üçün avtobus gözləyirəm.
Niyə ətrafa baxırsan? Nə düşünürsən baxıb? Bax dost, sən bəlkə də xəstə deyilsən. Özün dediyin üçün xəstəymiş kimi hiss edirsən.
Bəs onda qarşıma çıxan şeylər, başıma gələn hadisələr? Hə, onları da sizin Allahınız edir? Bəlkə də. Niyə edir bəs? Bax, gözəl bir söz var: mən doğulanda mənə seçim haqqı verməyən Allah, əgər varsa, məni sorğulaya bilməz. Nə də ki, məndən qeyri-ixtiyari şəkildə həyatıma müdaxilə edə bilməz. Bəlkə səhv deyirəm?
Xoşbəxt ikən bir insanı bədbəxt edən Allah necə mərhəmətli ola bilir? Elədi ki, özü özünü səhv çıxarmış olur. Bəzi axmaq insanlar da elə bilir ki, mən onun yerini doldurmaq istəyirəm, ya dərdim təki biri məni sevsindi falan-filan. Xeyr. Məsələ burasındadır ki, mən xoşbəxt olduğum zamanda məni bədbəxt edən Allah ki, inanmıram artıq ona və ehtiyacım da yoxdur. Başıma nə gətirir-gətirsin. Əgər hər şeyi idarə edə biləcək gücdədirsə, niyə mənim ona inanmamağımın qarşısını almır? Hə, bu çünki başı-başına yalandan ibarətdir. İndi kim inanır, inansın.
Hə, bir də mən o bəzi axmaqlar kimi “bu olmadısa daha gözəli olacaq” kimi fikirlərə qapılmağı sevmirəm. Olurdusa, elə bu olardı da. İndi başlayacaq bəzi müsəlmanlar ki, Allah’a baş qaldırırsan, nə bilim nə. Yəni hələ tam varlığı bəlli olmayan deyə inanır özləri. Məni də yargılayırlar. Məni mənim əlimdəki ilə sınadısa o, əgər belədirsə. Mən də onu özüylə baş-başa buraxıram. Ki, demirlər, onun bizə ehtiyacı yoxdur falan. Olmasın onun ehtiyacı. Başıma pis bir şeymi gətirəcək? İnan mənə, bunlardan sonra gülməli olardı hər şey. Lap bir çox şey. Çünki aciz insan ondan kömək istəyir. Və mənsə acizliyin zincirini qırmışam artıq. Kiminə görə həyatın sonu olan ölüm belə gəlsə başıma ki, bir gün gələcək. O zaman belə heyifsilənmədən öləcəm.
Və bəli, həyat davam edir. Müəyyən bir müddətlik düşüncələrin qarışması olur və sonra geri gəlir. Və düşünürəm ki, bu olmalıdır. Bu olmasa, biz niyə insan olaq ki? Elə deyilmi? Ancaq bu fikirlərin sonuna qədər arxasındayam. İnancsız biri olmaq xoşbəxt edir insanı. Heç bir tələbi olmadan, kiminsə qarşısında öhdəliyi olmadan yaşamaq. Bəli, həyatı sevin, özünüzü sevin.
Şərhlər (7)