(Hekayə tamamilə xəyal məhsuludur və empatiya məqsədilə yazılıb.)

İnsan bəzən keçmişin üstündən keçib birdən-birə elə bir səhnəyə qayıdır ki, sanki nəfəsi dayanır. Keçmiş heç vaxt bitmir. Sadəcə sakit dayanır və bir gün öz dilində danışmaq istəyir.Hər birimizin içində böyüməyən bir uşaq var… Onu susturduğumuz qədər sərtləşirik.Bu hekayə, həmin uşağın səsini ilk dəfə eşidən bir qadının hekayəsidir.

Günümüzdə anlaşılmaq çətindir… Dinlənilmək isə bəzən dörd yarpaqlı yonca qədər nadir olur.Çünki hər kəs öz yaratdığı dünyanın cazibəsinə düşüb. Qaranlığı işıq, yanlışını həqiqət kimi qəbul edir.Yanlış addımlar zamanla çınqıla, çuxura, peşmanlığa çevrilir. Amma həyatı dəyərli edən — yıxıldığınız yerdən qalxa bilməyinizdir.Uşaqlıqda verilən “böyüyərsiniz, keçər” təsəllisi əslində qarşılayacağınız enişli-yoxuşlu yollara gizli bir xəbərdarlıq idi.Əslində,zaman dəyişmir, siz dəyişirsiniz. Dəyişdikcə də dünya fərqli görünür.Amma hələ də içindəki uşağı qoruyan insanlar var… Olğunluqla ruhsuzluğun qarışdırıldığı bir dünyada bu  itmiş bir möcüzədir.

O, beş yaşında idi.Bir gün evdə günorta yeməyinə çörək qoymaq istədi.

Anası onu dayandırdı:

— Artıq çörək yemək qadağandır! Səni geyindiyin geyimlərə yaraşdırmıram.

Qız təəccübləndi:

— Amma… mən sadəcə…

Anası davam etdi:

— Həddindən artıq yeyirsən. Sənin kimi uşaqlara belə olmaz.

Qız susdu. Qəlbi şüşə kimi qırıldı, sanki daxilində bir parça itdi.Çörəyi yemədən küncə çəkildi.Sonra bağçaya getdi. Müəlliməsi ona baxıb gülümsədi:

— Çörək yeməyi unutma, enerjiyə ehtiyacın var.

Qız həmin anı xatırladı.Evdəki sözlərlə,bağçadakı məhəbbətin vəhdəti onda acı bir donuqluğa yol açdı…Bir dəfə də olsa açıq danışmaq istəmədi. Sadəcə sussa da, ürəyində bir boşluq qaldı.Bu boşluq illər boyu onunla böyüdü.Məktəb isə onun üçün döyüş meydanı idi.Müəllimlərin soyuqluğu, sinif yoldaşlarının tənəsi, evdəki yorucu sözlər artıq çiyinlərində yük olmuşdu…O isə hələ bu yükü qaldırmaq üçün balaca idi. Amma döyüşmək məcburiyyətində qalan bir zərif ruha sahib idi.Bir gün müəllim dedi:

— Gəl, bu parçanı oxu.

O lövhənin qarşısına keçdi.Sözlər boğazında düyünləndi.Arxadan bir səs gəldi:

— Səsin çıxmır? Səhər çörək yeməmiş gəlmisən?

Sinifdə gülüş qopdu.Qızın yanaqları yandı.O an illər əvvəl evdəki qadağanı xatırladı və dilini bağladı.Bir yoldaşı yaxınlaşıb soruşdu:

— Niyə danışmırsan?

— Danışsam… yenə güləcəklər…

Və o sadəcə susdu.Susduqca içi daha da qaranlıq otağa çevrildi.Aradan illər keçdi.Kiçik qız artıq böyüdü və fərqli bir qadına çevrildi.Sərt görünüş aldı, güclü görünmək üçün özünü zireh ilə örtdü.Amma içindəki qız hələ də pıçıldayırdı.Səs-küylü yerlərdə nəfəsi daralırdı.Hərdən səbəbini anlamadan titrəyirdi.Amma səbəb vardı: illər əvvəl sındırılan səs hələ sağalmamışdı.

Hər dəfə güclü olmaqdan yorulanda…

Hər dəfə göz yaşlarından utananda…

Hər dəfə “mən bacarmalıyam” deyəndə…

Əslində içindəki uşaq köməyə çağırırdı.

Bir gecə, yuxu ilə ayıqlıq arasında, kiçik qız qarşısında dayandı:

— Niyə məni unutdun?

Qadın dondu:

— Mən… səni unutmadım. Sadəcə  gücümü itirməkdən qorxdum.

Kiçik qız gülümsədi:

— Mən sənin gücünü almıram. Mən yalnız keçmişini, yaşadıqlarımı xatırladıram… O vaxt da sevilməyə layiq idin, indi də.Öz dəyərini anladığın an o insanlara qəzəbli olmayacaqsan. Çünki əgər önəmli biri olsaydı, sənə etdiklərindən sonra qarşına çıxmağa utanardılar.

Kiçik qız sözünü bitirdikdən sonra qadın özünü tuta bilməyib ağladı.Ağlamaq onu zəiflətmədi… Əksinə ağırlığını yüngülləşdirdi.Səhər hər şey bir anda dəyişdi.İş yerində səs-küy daha çox artdı.Həmkarı qadına yaxınlaşıb soruşdu:

— Siz yaxşısınız?

Qadın gülümsəməyə çalışdı:

— Yaxşıyam… sadəcə bir az yorğunam.

İçindəki səs pıçıldadı:

— Yalan danışırsan. Yorğun deyilsən… ağrıyırsan, yaran gündən günə qanayır.

Qadın bu səsi eşitmək istəmədi.Görməzdən gəlməyə çalışdı.Sanki eşitsə, bütün divarlar uçacaqdı.Qaranlıq yalnız ruhuna deyil, səmaya da düşdü.O gecə evə gəlib işıqları yandırdı.Otağın səssizliyi onu boğmurdu, əksinə sağaldırdı.Divara söykənib bir neçə dəqiqə nəfəs aldı.İçindəki uşaq ortaya çıxdı, incə səsi və cəsur cəhdi ilə sözə başladı:

— Bu dəfə məndən qaçma. Çünki hər zaman burada olacağam. Mən sənin yükün deyiləm… Biz birik.

Qadının gözlərindən yaş süzüldü.İllərlə gizlətdiyi ağrının qapağı açıldı və içindən çıxan həqiqət tək bir cümləyə sığdı:

— Mən bu qaranlıqdan öz işığımla sağ çıxmışam.

Uşaq gülümsədi:

— Sağ qalmaq ağlamaqdan çox daha böyük bir cəsarətdir.

O gecədən sonra qadın bir neçə kiçik vərdiş dəyişdi:

Sakit səhərlər yaratdı, özünə yüngül notlar yazdı, bəzən ayna qarşısına keçib “Sən yaxşısan” dedi.Kimsəyə özünü sübut etməyə ehtiyacı olmadığını anladı.Həyatın ona verdiyi ağır dərslər artıq cəza deyil, təcrübəyə çevrilirdi.Və ən vacibi… artıq içindəki səsi susdurmurdu.Səhər oyanıb güzgüyə baxdı.Uşaqlığından qalan yaralar hələ də görünürdü.Amma artıq onları gizlətmirdi.İçindəki uşağın əlindən tutdu.Hər yaralı uşaq gördükcə içindən keçirdi:

— Bağışla… mən də sənin kimi idim.

Çünki ən böyük işıq, qaranlığı görüb sağ qala bilənlərin qəlbindən doğur.

Bəs siz… içinizdəki uşağı susdurmusunuz, yoxsa onu yenidən dinləməyə hazırsınız?