"Bəzən insan itirdiyini düşündüyü günləri deyil, özünü tapmadığı aralıqları sayır. Eyni günlərin içində ən böyük fərq, onu hiss edə biləcək olanın özüdür."

Səhər saat yeddini göstərirdi.Saatın zəngi hər şeyi əvvəlki kimi çağırırdı, amma pəncərədən görünən səma qızıl, bənövşəyi və mavi tonlarla titrəyirdi, küçələr boş və sakit, hər şey qəribə bir ritm içində hərəkət edirdi.

— Eyni günün içində itirdiyim vaxt axınlarından birini tapmalıyam, — pıçıldadı, ürəyində kiçik bir gizli nəbz ilə.

Həyatını planlarla doldurmuşdu.Əvvəlcədən ölçülmüş addımlar onun təhlükəsizlik xətti idi.Amma bu gün içində qəribə bir şüur vardı: “Bəlkə anın içindəki fərqi hiss edə biləcəyəm.”

Metro keçidinə çatanda retro mahnılar havanı doldurdu, ritmlər və titrəyən əks-sədalar bir-birinə toxunaraq havada qeyri-adi bir harmoniya yaratdı.

— Sənin addımın səni haraya aparır? — dedi səs, divardan süzülmüş kimi.

— Mən qaranlıqda yolumu seçirəm, — cavab verdi, ürəyində qəribə bir titrəyiş ilə.

— Amma işıq axtaran yalnız sən deyilsən… — dedi səs, hər küncün kölgəsində sirli işıqlar titrəyirdi, sanki ona baxırdı.

Pəncərədən baxanda keçmiş və indiki günün sehrli qapıları görünməyə başladı.Hər biri ona fərqli bir çağırış edirdi:

“Hansı yolun səsini daşımaq istədiyini seçməklə yox, onu dinləməklə tapacaqsan.”

— Keçmiş səni hələ izləyir, bilirsən.

— Bəlkə də izləyir… amma indi mən onun ritmini dəyişirəm, titrəyən addımlarım fərqlər yaradır.

— Fərqi həqiqətən görürsən?

— Baxışlarım kölgələrdə iz qoyur, yalnız mən onları görə bilirəm.

— İzlər gələcəkdə öz yolunu açır, elə deyilmi?

— Hə… amma yolun sonu yalnız addımlarınla yazılır.

Bir qapı açıldı, içində ulduzlarla və titrəyən kölgələrlə dolu səma vardı.Ayağını yerə basdı, amma içində bir səs fısıldadı:

“Keçmiş yalnız gözləndiyi kimi deyil, gizli yollarla da səni izləyir.”

Keçmişin xatirələri ilə indiki anın titrəyən əks-sədası onun addımlarında birləşmişdi.Eyni baxış, amma içində gizlənmiş min aralıq ağır-əhvalını daşıyırdı.

— Mən inkişaf etmişəm, — dedi qəfil.

Qürur hiss etmək istədi, amma içində nəsə buna icazə vermədi.Fərqi hiss etmək üçün dayanmalı olduğunu başa düşdü.

— Etmisən, — cavab gəldi sakitcə. — Amma eyni ritmlə yarışdığın üçün fərqi gec gördün.

İçindəki boşluq indi adını tapmışdı.Keçmiş xatirələri hələ ümid edirdi, indiki an isə artıq öyrəşmişdi.Titrəyən anlar bir az daha güclənmişdi, gələcək isə vaxt axınları ilə dolu idi, amma dəyişmək üçün hələ bir şans var idi.Qapılar açıldı.Keçmişə aparan qapı ulduzlarla və titrəyən kölgələrlə dolu idi.İndiki günə aparan qapı sakit ritmlərlə və tanış əşyalarla işıqlanırdı.Gələcəyə aparan qapı isə gizli yollar və qığılcımlarla parıldayırdı, onu həm qorxudurdu, həm də irəli çəkirdi.

— Qorxu olmadan yüksəlmək olmaz, — dedi səs.

— Amma eyni ritmlə geri dönmək, yalnız keçmişin titrəyişini daha dərindən göstərir, — cavab gəldi.

Qapını açdı.Saatın zəngi çalmadı.Artıq onu oyadan səs yox idi.Bir sual, bir seçim, bir başlanğıc vardı.İlk dəfə hiss etdi ki, hər gün dəyişmək imkanı ilə doludur, hər anın bir mənası var, hər baxış onun üçün yeni bir yol açır.

Sən də hər gün eyni ritmdəsən? Bəlkə dəyişmək üçün yalnız öz aralıqlarını hiss etməyə başlamalısan?