Bakının tıxaclı, səs-küylü və hər kəsin bir yerə tələsdiyi adi iş günlərindən biri idi. Polis mayoru Fərid Qədimli "8-ci kilometr" bazarı tərəfdə, köhnə binaların birinin həyətində dayanmışdı.

Hadisə sadə idi, amma maraqlı bir tərəfi vardı. 45-50 yaşlarında bir kişi, adı Elman, öz mənzilinin eyvanından aşağıya, insanların keçdiyi səkiyə hər gün boş şüşə butulkalar atırdı. Kiməsə dəyməmişdi, amma hər dəfə bir neçə santimetrlə xətadan sovuşurdular. Sakinlər şikayətçi idi. Bu səbəbdən polis çağırmışdılar.

Fərid binaya qalxdı. Qapını döydü. Elman qapını açanda Fərid qarşısında qatil və ya xuliqan deyil, üst-başı təmiz, üzü təraşlı, son dərəcə sakit bir adam gördü.

— Elman müəllim, olar keçim? — Fərid vəsiqəsini göstərdi.

— Buyurun, rəis, çay içirsiniz? — Elman səmimi və rahat şəkildə soruşdu.

– Pis olmaz - deyə Qədimli cavab verdi.

Evdə qəribə bir səliqə vardı. Hər şey öz yerində idi, amma evdə "həyat" yox idi. Nə bir televizor səsi, nə bir radio, nə də divarda bir ailə şəkli. Mətbəx masasının üzərində isə iki-üç dənə boş limonad şüşəsi düzülmüşdü.

— Elman müəllim, niyə atırsınız o şüşələri? Aşağıda uşaqlar oynayır, camaat keçir. Allah eləməsin, birinin başına dəyər, sonra nə baş verər düşünmüsünüzmü? 

Elman çaydanı ocağın üstünə qoyub Fəridə tərəf döndü:

— Rəis, siz heç tıxacda qalmısınız?

Fərid təəccübləndi:

— Hər gün. Nə dəxli var ki?

— Baxın, o tıxacda hamı siqnal verir, hamı tələsir, hamı bir-birini söyür. Amma heç kim maşından düşüb soruşmur ki, "niyə siqnal verirsən, nə olub, hara tələsirik?". Hamı sadəcə səs çıxarmaq istəyir ki, yəni "mən buradayam, mən də sizinləyəm".

Fərid çayını qurtumlayıb otağa göz gəzdirdi. Gözü küncdəki ayaqqabı rəfinə sataşdı. Orada bir cüt qadın ayaqqabısı və uşaq çəkmələri vardı. Amma çoxdanın idi, tozlanmışdı.

— Yoldaşınız gil rayondadır? — Fərid ehtiyatla soruşdu.

Elmanın əlləri titrədi. Çayı masaya qoyub pəncərəyə tərəf getdi.

— Üç il olur, rəis, o qəzadan... Mən sükan arxasında idim. O magistral yolların birində, harasa tələsirdim. İşıqforun qırmızı işığına məhəl qoymadım, sonra isə... Həmin hadisədən sonra xəstəxanada gözümü açanda sağ qalanın tək mən olduğunu anladım. O gündən bəri mən bu evdəyəm. Qonşularla ünsiyyətim yoxdur, Mağazaya düşürəm, çörək alıram, həyətə düşürəm, məhlədə gəzirəm. Amma heç kim məni görmür. Mən yoxam, rəis. Heç kimin vecinə deyiləm.

Fərid məsələni anlamağa başlayırdı.

— Şüşələri ona görə atırsınız ki, kimsə yuxarı baxsın? — Fəridin səsi bu dəfə daha yumşaq çıxdı.

Elman acı-acı gülümsədi:

— Aşağıda şüşə sınanda o səs çıxır ha... Bax o an bir neçə saniyəlik hamı dayanır. Hamı başını qaldırıb bura baxır. Mənə söyürlər, polis çağırırlar, qışqırırlar... Amma baxırlar, da, bildiniz necə? O bir neçə saniyədə mən hamı üçün mövcud oluram. "Mən varam" deyirəm. Söyülsəm də, lənətlənsəm də, deməli, hələ bu dünyadayam. Hər kəs həmin an məni düşünür...

Fərid çayını bitirib stəkanı stola qoydu. Üzərində qandal da var idi, qollarını qandallaya və cərimə də yaza bilərdi. Amma qarşısındakı adamın cəzası zatən hər gün o evdə çəkilirdi.

— Elman müəllim, — dedi Fərid ayağa qalxaraq. — Sabah bölməyə gəl. İzahat yazmalısan. Amma şüşələri eyvandan yox, zibil qabına at. Səni görmələri üçün kiminsə başını yarmağına ehtiyac yoxdur. Sabah gələndə məni tap, bir yerdə çörək yeyərik.

Fərid binadan çıxanda həyətdəki səs-küyə baxdı. Bir qonşu hələ də yuxarı qışqırırdı: "Ay vicdansız, yenə atacaqsan?! Ay "padoş sifət", hissiyyatsız əclaf. Rəis, başına dönüm bunu aparın basın içəri, ağlı başına gəlsin".

Mayor maşına əyləşdi. Güzgüdə özünə baxdı. Düşündü ki, Bakıda nə qədər insan var ki, kiminsə ona baxması üçün, daxilində "şüşə sındırır". Kimi qışqıraraq, kimi dava salaraq, kimi də sadəcə Elman kimi...

Həmin axşam Fərid evə gedəndə qapı qonşusunun — illərdir hal-əhval tutmadığı qocanın qapısını döydü. Sadəcə soruşmaq üçün: "Əmi, necəsən? Bir şey lazım deyil ki?".

Çünki bəzən bir insana "səni görürəm" demək, onu həyata qaytarmaq üçün kifayətdir.