Bölüm Beş

Böyük insanlar öz qarşılarına müəyyən məqsəd qoyurlar, qalan adamlar isə istəklərinə uyğun hərəkət edirlər.
Vaşinqton İrvinq

Bölüm Beş

Özümə uyğun insanları ətrafıma toplamaq üçün əvvəlcə onları tapmalı idim. Harada axtaracağımı bilmirdim, amma bir gün yazıçı olmaq arzumu gerçəyə çevirmək qərarına gəldim. Bu məqsədlə yazarlıq qabiliyyətimi inkişaf etdirmək üçün kurslar araşdırmağa başladım. Elə bu vaxt, sanki həyat mənə bir qapı araladı - həvəskar yazarlardan ibarət "Renesans" adlı bir klubla tanış oldum.

Klubun lideri Səfər adında gənc bir yazar idi. Onun enerjisi və yönəltmə qabiliyyəti məni dərhal cəlb etdi. Beləliklə, mən də bu yazısevərlərin görüşlərinə qoşuldum. Hər həftə sonu kitab kafelərindən birində bir araya gəlir, bir stəkan çay içə-içə öz yazılarımızı paylaşır, bir-birimizə fikir bildirirdik. Səfər bizə ev tapşırıqları verirdi - hekayələr, esse, ya da sadəcə fikir parçaları yazmalı olurduq. Həmin tapşırıqlar mənim daxilimdəki yaradıcı aləmin qapılarını açdı. Hər yazıda özümü daha yaxşı tanıyır, hər müzakirədə yeni bir şey öyrənirdim.

Qrupdakıların əksəriyyəti məndən yaşca böyük idi - 20-24 yaşlarında gənclərin arasında 16 yaşlı bir yeniyetmə kimi dayanmaq həm qürurverici, həm də bir az həyəcanlı idi. Amma özümü heç vaxt kənar hiss etmədim. Əksinə, onların içində yazıçı ola biləcəyimə inananlar çox idi. Səfər bir dəfə belə demişdi: "Sən bir gün böyük yazıçı olacaqsan."

Zaman keçdi, həyat öz axarını tapdı. Klubdakı bir çox insan fərqli yollarla davam etdi - bəziləri ailə qurdu, bəziləri iş həyatına baş vurdu, kimiləri isə yazarlıqdan uzaqlaşdı. Mən isə hələ çox gənc idim və qarşıda uzun bir yol vardı.

Bir gün Səfər universiteti bitirib əsgərliyə yollandı. Getməzdən əvvəl isə hamını təəccübləndirən bir qərar verdi - "Renesans" klubunun liderliyini mənə tapşırdı. Sözün düzü, rəhbərlik etmək istəmirdim. Mən sadəcə yazmaq və öyrənmək istəyirdim. Amma Səfər məndəki potensialı görmüşdü və mənə güvənirdi.

Düşünün, 16 yaşında bir gənc olaraq özündən 4-8 yaş böyük insanları bir araya gətirib, yönləndirməlisən. Bunu necə bacaracaqdım? Məncə, bacarmadım. Bütün səyimə baxmayaraq, o xüsusi enerji, insanları birləşdirən o sehr məndə yox idi. Görüşlər get-gedə seyrəldi və nəhayət, "Renesans" dağıldı. Bu, mənim üçün böyük bir məyusluq idi.

Bir il sonra Səfər əsgərlikdən qayıtdı. Onunla görüşəndə utanc içindəydim. Qrupun dağılmasından danışmaq istəmirdim. Amma o, heç bu barədə sual da vermədi. Əvəzində mən soruşdum:
- Əsgərlikdə yazmağa icazə verirdilərmi?

O gülə-gülə cavab verdi:
- Yazıçı olduğunu bilsələr, bəlkə icazə verərlər. Amma ağzına gələni yazsan, o kağızları sənə yedizdirərlər!

Sonra izah etdi ki, əsgərlikdə gündəlik yazmaq qadağandır. Yazılanlar yanlış əllərə keçərsə, hərbi hissə üçün təhlükə yarada bilərmiş.

Bu sözlər məni düşündürdü. Təhlükə? Bəlkə də mən təhlükələri sevən biriyəm. Dərhal bir fikir doğdu: yazdıqlarımı toplayıb kiçik bir kitab halına salmalıyam. Kollecdə yazdığım hekayə, şeir və esseləri bir araya gətirdim. Səhifəsi bir qəpikdən çap edən ucuz bir mətbəə tapdım və orada cəmi 15 nüsxəlik kitab çap etdirdim.

Kitabı əlimə alanda öz-özümə dedim: "Əgər bir gün yazdıqlarıma görə məni sorğulayan olsa, bu kitabı göstərəcəyəm və deyəcəyəm - mən yazıçıyam, bax, kitabım da var!"

Bu kitab kağız vərəqlərindən ibarət deyildi - o, mənim arzularımın, inadıma çevrilmiş məqsədimin ilk nişanəsi idi.