Kəpənək - Epiloq

Epiloq

Ayın solğun işığı ağacların arasından süzülüb Eminin üstünə düşdükcə o yazmağa davam edirdi. Yay axşamının sərin nəfəsi yarpaqları yavaşca titrədərkən, o, köhnə bir palıdın kölgəsində oturmuş, dizinin üstündəki dəftərlə yazmağa davam edirdi. Sanki yazdıqca öz bədənindən çıxır, kağızda canlanan duyğuların içində əriməyə başlayırdı. Ruhən çevrilirdi — bir kəpənəyə.

Zərif, kövrək, amma azad və məqsədli bu kəpənək Jaləyə doğru uçurdu, amma yazdıqları ilə. Qələmin hərəkəti həmin kəpənəyin qanad çırpıntısı kimi idi. Vərəqin səthi hər toxunuşda canlanır, sanki kağız da onun sevgisini anlayıb susaraq qəbul edirdi. 

Vərəq artıq boş bir səhifə deyildi. O, Eminin özünü sığındığı bir dünya idi — orada nə insanlar vardı, nə də zaman. Bu mürəkkəb onun içində daşıdığı hisslərin rənginə bürünmüşdü: gah gecənin qaranlığı kimi dərin, gah ay işığı kimi parlaq id bu rəng. 

Cümlələr yalnız fikir yox, bir yol idi. Eminin ruhundan Jaləyə uzanan, hər qanad çırpıntısı ilə bir addım daha yaxınlaşdıran bir yol. Hər cümlə yeni bir başlanğıc, hər nöqtə bir nəfəs fasiləsi idi. O yazdıqca təbiət belə susurdu. Yarpaqlar daha səssiz, külək daha yumşaq, hətta ay belə sanki onun sözlərinə qulaq asırdı.

Bu mürəkkəblə o, yalnız bir yazı yazmamışdı — öz kainatını, içində nəfəs aldığı görünməz dünyasını yaratmışdı. Jalənin sevgisini görə bilmək üçün kəpənək olmağa, göylərdə pərvaz etməyə gərək yox idi. Çünki Sevən qadının hər davranışında eşq gizlidir. Baxsan, baxışında, sussa, susqunluğunda, qışqırsa, səsində, öpsə, dodaqlarında hiss edə bilərsən. Öpdüyü zaman, dodaqlarında təkcə ehtiras deyil, min illərin susqun sevgi arxivi səni qarşılayırdı. Uşaqlıqdan böyüdüyü ana qədər uzanan bir sevgi idi bu hiss. Çəmənliklərdə yalın ayaq qaçdığı günlərdən tutmuş, Eminin qucağında əriyən axşam sakitliklərinə qədər – bütün bu fraqmentlər onun ruhunda bir mozaika düzəldirdi. 

O, həyatla zarafatlaşa bilən bir uşaq, düşüncələriylə dərin bir qadın və ürəyiylə dəli bir aşiq idi. Həyatı yalnız yaşamaqla kifayətlənmirdi – onu dərk edirdi, sorğulayırdı, sevirdi. Bu sevgi yalnız bir əlaqə deyildi; bu, varlığın öz ritminə aşiq olmaq, həyatın ağrısı və gözəlliyini eyni anda bağrına basmaq idi.

Emin qızı düşünərək son sətirləri ən saf hisslərlə yazmağa başladı. Yazdıqca hər kəlmənin arxasında onun gülümsəməsi dayanırdı. Hər cümlədə bir baxışı, bir sözündə isə onun səsi canlanırdı. Qələm sanki özü yazırdı:

“Sənə olan sevgim başqa qadınları mənə tərəf çəkir. Əgər bir gün hansısa bir qadın o zirvəni fəth etsə, oranın bir boşluqdan ibarət olduğunu görəcək. Məqsədli qadın yeni zirvələri fəth edən qadındır. Ağıllı qadın isə o boşluğu tamamlaya bilən, fəth etdiyi zirvəyə özü kimi gözəl güllər əkən və bu boşluğu öz sevgisi ilə doldura bilən qadındır.

Biz yazıçılar xoşbəxt adamlarıq ki, sevdiyimiz insan getsə belə, onları öz kitablarımızda yaşada bilirik. Günlərlə, aylarla, bəzən illərlə o kitabın içindəki dünyanı öz həyatımıza zindan edirik. Ancaq bu zindanın hər quraqlığında bir çəmənlik, hər qaranlığında bir aydınlıq, hər gecəsində günəşli bir sabah gizlidir.

Bu kitabı yazdıqca anladım ki, bir kəpənəyə malik olmaq üçün onu qovalamağa zaman xərcləməməlisən. Öz bağçanı gözəlləşdirməlisən, ora gözəl güllər əkməlisən. Onda kəpənəklər bağçana özləri təşrif buyuracaqlar. Kəpənəklər sən onları çox sevdiyin üçün gəlməzlər, bu gözəlliyə layiq olduğun üçün səni seçərlər. Sən öz dəyərini anladıqca, öz bağını təmiz saxladıqca dünyanın ən gözəl kəpənəkləri sənə tərəf gəlməyə başlayacaqlar. Sən səbr etdikcə həyatındakı qurdların soxulcan yox, tırtıl olduğunu və vaxtı gələndə kəpənəyə çevrildiyini görəcəksən. Addım atdıqca ən uzaq adalar sənə tərəf gələcək və sən yazdıqca qışı yaza daşıyacaqsan. 

Yazmaq dərmandır, sənə qovuşmaq sağaldır…”

Dəftəri bağladı, qələmi cibinə qoydu və sakitcə ayağa qalxdı. Ağacın altında yatan Jaləyə baxdı. Sevgilisi hələ də yuxudan ayılmamışdı. O an Emin başa düşdü ki, Jalə onunçün nə sadəcə bir sevgi, nə də xatirə idi. O, Eminin ruhunda uçan, sonsuzluğa qanad çalan yeganə və ecazkar kəpənə idi...