Proloq

– Axı bunu onlara necə edə bilərəm? –Mələk səmada dayanıb Tanrıya səsləndi;onun səsi küləyin aramla oxuduğu bir nəğmə kimi titrək idi; altında yavaş-yavaş hərəkət edən buludlar bir an dayanıb mavi sonsuzluqda donubmuş kimi göründü. –Aşiqləri bir-birindən ayırmaq... Özü də nəyin bahasına? –onun qanadlarından tökülən zərrəciklər göyün rəngini dəyişirdi.

– Bu ağır iş sənin öhdənə düşür – Tanrının səsi eşidildi, bu sanki əbədiyyətin özündən gələn bir əks-səda idi. Hər bir söz göydə titrədi və səmada gizli bir melodiyanın notları kimi yayıldı. O anda mələyin ətrafında parlaqvə şəffaf halələr yaranmağa başladı; bu sözlərin ağırlığı onun ruhuna möhürləndi.

– Yox, bunu bacarmayacağam. Onlar bir-birini dəli kimi sevirlər, – Mələk bir an dayandı, gözlərində parıltısı zəiflədi. – Sənsə deyirsən ki, oğlanı qızdan ayır, ona həsrət duyğusunu daddır. Sadə bir məsələ üstündə… – sözləri havada titrədi.

Səmadakı ulduzlar da onun tərəddüdlərinə şahidlik edirdi. Ətrafında dövr edən külək bir an sakitləşdi, mələyin qanadlarının ucunda xırda qığılcımlar parladı, sanki hər biri bir duyğu ilə yüklənmişdi.

– Dünyaya lazım olan kitab onun əlindən çıxmalıdır, –Tanrının səsi həmişəki əzəməti ilə yayıldı.

Bu sözlər söylənəndə mələyin ətrafında zaman dayandı; ulduzlar bir an parıltısını itirdi və səmada qədim yazılarla dolu işıqlı bir təsvir peyda oldu.

– Xeyr, bu, mənlik deyil, başqa bir mələyə tapşır, – Mələyin səsi titrədi, qanadlarını açdı.

Külək belə onun tərəddüdünü hiss edib sakitləşdi. Onun gözlərində qüssə vardı, sanki bu qərarın doğuracağı fırtınanı əvvəlcədən görürdü.

– Bunu ancaq sən bacararsan, digərləri bu qədər qəddar ola bilməz, – Tanrının hər bir sözü mələyə zəncir kimi dolanırdı.

– Axı niyə bunu onlara yaşadırsan? – Mələk titrək səslə dedi; göy qübbəsi onun kədərinə şərik idi; başını qaldırıb sonsuzluğa baxdı və buludlar bir an onun ağrısını hiss edirmiş kimi hərəkətsiz qaldı.

– Çünki onlar bir-birinin dəyərini ölüm döşəyinə düşmədən anlamalıdılar, – Tanrının səsi indi daha dərindən gəldi. – Əgər oğlan sona qədər mübarizə aparıb bəşəriyyətə lazım olan kitabı tamamlaya bilsə, onlar yenidən qovuşacaqlar.

– Bəs əgər bunu bacarmasa?

– Qız başqasına aid olacaq, – Tanrının bıçaq kimi kəskin sözləri mələyin ruhunu doğradı və onun ətrafındakı zərrəcikləri yox oldu.

– Hər şey sənin əlində deyilmi? – Mələk boğuq səslə soruşdu.

– Mən insana azad iradə bəxş etdim. Rəssam mən olsam da, rəsmi rəngləməyi onun öhdəsinə buraxmışam, – Tanrının sözləri bir an mələyin ətrafında işıqdan zərif naxışlar yaratdı.

– Qız üçün çox çətin olacaq bu yalnızlıq...

– Onun qarşısına qoruyucu mələk çıxacaq. – Tanrının səsi yumşaldı. – Eynən onun istədiyi kimi birisi... Oğlanın yoxluğunda onu qoruyacaq, qayğısına qalacaq.

Səmada parlaq bir fiqur peyda oldu. Ətrafına işıq zərrələri yayırdı.

– Bəs oğlan?

– Oğlan arınmalıdır. İçindəki qurdları öldürməklə deyil... Anlamalıdır ki, bu tırtıllar vaxtı gələndə kəpənəyə çevriləcək. Əgər bu kitabı tamamlaya bilsə, qız onun sevgisini heç vaxt itirməyəcək.

– Oğlan dediklərinin fərqinə necə varacaq?

– Yaza-yaza… Hər şeyi ona pıçıldayacağam…

***

Mündəricat Növbəti