Kəpənək - Proloq

Proloq

– Axı bunu onlara necə edə bilərəm? – Mələk səmada dayanıb Tanrıya səsləndi; onun səsi küləyin aramla oxuduğu bir nəğmə kimi titrədi; altında yavaş-yavaş hərəkət edən buludlar bir an dayanıb mavi sonsuzluqda donubmuş kimi göründü. – Aşiqləri bir-birindən ayırmaq... Özü də nəyin bahasına? – onun qanadlarından tökülən zərrəciklər göyün rəngini dəyişirdi.

– Bu ağır iş sənin öhdənə düşür – Tanrının səsi eşidildi, bu əbədiyyətin rəqsindən gələn bir əks-səda idi. Hər bir söz göydə titrədi və səmada gizli bir melodiyanın notları kimi yayıldı. O anda mələyin ətrafında parlaq və şəffaf halələr yaranmağa başladı; bu sözlərin ağırlığı onun ruhuna möhürləndi.

– Yox, bunu bacarmayacağam. Onlar bir-birini dəli kimi sevirlər, – Mələk bir an dayandı, gözlərində parıltısı zəiflədi. – Sənsə deyirsən ki, oğlanı qızdan ayır, ona həsrət duyğusunu daddır. Sadə bir məsələ üstündə…

Səmadakı ulduzlar da onun tərəddüdlərinə şahidlik edirdi. Ətrafında dövr edən külək bir an sakitləşdi, mələyin qanadlarının ucunda xırda qığılcımlar parladı, sanki hər biri bir duyğu ilə yüklənmişdi.

– Dünyaya lazım olan kitab onun əlindən çıxmalıdır, – Tanrının səsi həmişəki qüdrətli yayıldı.

Bu sözlər söylənəndə mələyin ətrafında zaman dayandı; ulduzlar bir an parıltısını itirdi və səmada qədim yazılarla dolu işıqlı bir təsvir peyda oldu.

– Xeyr, bu, mənlik deyil, başqa bir mələyə tapşır, – Mələyin səsi titrədi, qanadlarını açdı.

Külək belə onun tərəddüdünü hiss edib sakitləşdi. Onun gözlərində qüssə vardı, sanki bu qərarın doğuracağı fırtınanı əvvəlcədən görürdü.

– Bunu ancaq sən bacararsan, digərləri bu qədər qəddar ola bilməz, – Tanrının hər bir sözü mələyə zəncir kimi dolanırdı.

– Axı niyə bunu onlara yaşadırsan? – Mələk titrək səslə dedi.

– Çünki onlar bir-birinin dəyərini ölüm döşəyinə düşmədən anlamalıdılar, – Tanrının səsi indi daha dərindən gəldi. – Əgər oğlan sona qədər mübarizə aparıb bəşəriyyətə lazım olan kitabı tamamlaya bilsə, onlar yenidən qovuşacaqlar.

– Bəs əgər bunu bacarmasa? 

– Qız başqasına aid olacaq, – Tanrının bıçaq kimi kəskin sözləri mələyin ruhunu doğradı və onun ətrafındakı zərrəcikləri yox oldu.

– Hər şey sənin əlində deyilmi? – Mələk boğuq səslə soruşdu.

– Mən insana azad iradə bəxş etdim. Rəssam mən olsam da, rəsmi rəngləməyi onun öhdəsinə buraxmışam, – Tanrının sözləri bir an mələyin ətrafında işıqdan zərif naxışlar yaratdı.

– Qız üçün çox çətin olacaq bu yalnızlıq...

– Onun qarşısına qoruyucu mələk çıxacaq. – Tanrının səsi yumşaldı. – Eynən onun istədiyi kimi birisi... Oğlanın yoxluğunda onu qoruyacaq, qayğısına qalacaq. Səmada parlaq bir fiqur peyda oldu. Ətrafına işıq zərrələri yayırdı.

– Bəs oğlan? 

– Oğlan arınmalıdır. İçindəki qurdları öldürməklə deyil... Anlamalıdır ki, bu tırtıllar vaxtı gələndə kəpənəyə çevriləcək. Əgər bu kitabı tamamlaya bilsə, qız onun sevgisini heç vaxt itirməyəcək.

– Oğlan dediklərinin fərqinə necə varacaq?

– Yaza-yaza… Hər şeyi ona pıçıldayacağam… 

***