Kəpənək - Bölüm 2

Emin boynunu azca yana əyib diqqətlə Jaləyə baxdı. Onun sadə sözlərinin dərinliyini hiss etdi. Yumşaq bir tərzdə dedi:

– Elə isə bağçamdakı tək gül sənsən.

Jalə Eminin bu sözləri qarşısında bir an özünü itirdi. Başını astaca Eminin çiyninə qoydu. Gözləri ilə gülümsədi, ürəyində bir istilik hiss etdi. Sonra o baxışlarını yerdəki güllərə dikdi. Deyəsən, bu sözlərin mahiyyətini başa düşmək üçün vaxt qazanmaq istəyirdi. Ürkək-ürkək yenidən Eminə baxdı. Onun sevgisinin istiliyini hər hüceyrəsində hiss edirdi.

Jalə gözlərini yumdu. Sanki bu anın sakitliyində Eminin səsini eşitmək üçün bir fürsət yaratmaq istəyirdi. Amma Emin danışmadı. Üzünü yana çevirdi, baxışlarını ağacın altındakı güllərə yönəltdi. Güllərin ətrafında dolaşan arılar bir-birinə qarışaraq balaca dairələr cızırdılar. Arıların vızıltılı rəqsi oğlanın fikirlərini daha da uzaqlara apardı. Eminin baxışlarında bir axtarış vardı, sanki qaranlıq bir dənizdə mayak işığı görmək istəyirdi.

Bir neçə dəqiqəlik sakitlikdən sonra Emin asta səslə dedi:

– Çiçəklərin üstü arılarla doludur, amma bir dənə də olsun kəpənək yoxdur. – Bu cümlənin sadəliyində daha dərin bir məna daldalanırdı. O, kəpənəkləri yox, bəlkə də, bu mənzərədə tamamlanmayan nəyisə düşünürdü. Jalə gözlərini açdı və Eminin üzündəki narahatlığı görməyə çalışdı.

– Uzun müddətdir, buralarda kəpənəklər gözə dəymir. Onları nə qədər çox sevdiyimi yaxşı bilirsən, – Jalə susdu; nəsə əlavə etmək istəyir, amma fikirlərini toparlaya bilmirdi, yenə gözlərini yerə dikdi, barmaqları ilə torpağı eşələdi, susqunluğun ağırlığını hiss edib başını qaldırdı və dedi – Emin...

– Hə, can...

– Heç... – Jalə bir an fikirləşib çiyinlərini çəkdi. Sonra yenidən Eminə baxaraq sualını verdi – Heç nə vaxtsa kəpənəyin olsun istəmisən?

Emin güldü, amma baxışlarındakı istilik dəyişmədi:

– Kəpənək? Maraqlı sualdır. Amma... Yəqin ki, yox. Hərçənd... Nə vaxtsa kəpənəyə çevrilmək istəmişəm.

Jalə qaşlarını qaldırıb onun dediklərini düşündü və gülümsəyərək cavab verdi:

– Hə... Kəpənəyə dönüşmək çox real səslənir axı.

– Sən canı, yenə mənə "tırtıl olsam məni sevərmiydin?" Tipli suallar vermə.

 – Yox əşşi, o "leveli" keçmişim artıq. – gözlərini qıyıb Eminə baxdı, sanki onun zarafatına qarşılıq verirdi; sonra qəfil ağlına başqa bir sual gəldi. – Kəpənək olub neyləyərdin? Hara uçardın, məsələn?

Emin sualı eşidib bir an susdu. Gözlərini uzaqlara dikdi, bu adi sual onu yaşadığı dünyanın reallığından qoparıb başqa bir aləmə aparmışdı. Özünü bir kəpənək kimi təsəvvür etdi – qanadlarının yüngüllüyünü, küləklə rəqs edərkən hiss etdiyi azadlığı, həyatın rəngarəngliyini duydu. Sanki öz gözlərindən yox, bir kəpənəyin gözlərindən baxırdı dünyaya. Bu görüntü ona həm tanış, həm də çox qəribə gəlirdi.

***

Bu sakitlik Jaləni narahat etməyə başlamışdı. Eminin xəyalının uzaqlarda dolaşdığını hiss edirdi, amma onun nə düşündüyünü başa düşə bilmirdi. Əlini yavaşca Eminin əlinə toxundurdu, toxunuşunda həm incə bir narahatlıq, həm də onu qayğıkeşliklə bu düşüncələrdən qurtarmaq arzusu vardı.

Jalə düşündü:

“Görəsən, mənə demədiyi nələrsə varmı? Yoxsa yenə xəyala dalıb?” 

Eminin susqunluğu Jalənin ürəyini qeyri-müəyyən bir narahatlıqla doldururdu. Hər dəfə bu səssizlik onun ruhunda kiçik bir boşluq yaradırdı. Emin sanki susqunluğu ilə Jaləni öz xəyallarına yaxın buraxmırdı. Onu ətrafında, sanki bir az kənarda tuturdu. Jalənin qəlbində Eminin bu səssizliyi ilə bağlı həm cazibə, həm də anlaşılmaz bir uzaqlıq duyğusu vardı. 

– Nə düşünürsən? – Jalə asta, amma maraq dolu bir səslə soruşdu. 

– Mən... ı-ı... nə düşünürəm? – Eminin səsi azca titrədi, – Səni, ikimizi...

Bu sözlərdən sonra Emin Jaləni özünə tərəf çəkdi. Onun saçına incəliklə toxundu, sanki bir kəpənəyin həssas qanadlarını oxşayırdı. Bu toxunuşda həm sevgi, həm qorumaq arzusu, həm də narahatlıq vardı. O, əbədiyyən bu anda qalmaq istəyirdi. Jalə Eminə yaxınlaşdı. Ətrafdakı hər şey yox olmuş, yalnız ikisinin paylaşdığı sakit bir harmoniya qalmışdı. Bu yaxınlıq iki ruhun bütövləşməsi idi. Dünyadakı bütün səslər, bütün hərəkətlər bir an dayandı. Yalnız onların varlığı qaldı. 

Jalə dırnaqları ilə incəliklə Eminin əlinə toxundu. Hər toxunuş danışmadan söylənilən sözlər kimi idi – sevgisi, ehtiyacı, inamı onun bu zərif hərəkətində gizlənmişdi. Emin bu toxunuşu hiss edən kimi qızı daha möhkəm qucaqladı, sanki onu bütün dünyadan qorumaq istəyirdi. 

Jalə ona doğru atılan bu addımın məhrəmiyyətini hiss etmiş, geri çəkilməmişdi. Əksinə, bu anın axarına, bu sevginin sakitliyinə tamamilə təslim olmuş, bütün varlığını, qorxularını, hətta düşüncələrini Eminə əmanət etmişdi. Sevdiyinin hər toxunuşu ona yalnız fiziki deyil, həm də mənəvi bir təhlükəsizlik hissi bəxş edirdi.

O an Jalə başa düşdü ki, sevgi yalnız sahib olmaq deyil, özünü tamamilə bağışlamaqdır. Sevgi ən böyük zəifliklərini belə göstərməkdən qorxmayıb hər şeyi paylaşmaqdır. İndi bu sevgi Jalənin qəlbinin ən sakit guşəsini işıqlandırırdı.

Məhəbbətə təslim olan nə məğlubdur, nə də zəif – o, məhz bu təslimiyyətlə özünü tapır və qalib gəlir. Bu təslimiyyət nə itki, nə də zəiflikdir; bu, insanın ən böyük həqiqəti qəbul etməsi, özünü bir başqasının varlığında əritməsidir.

Həqiqi sevgi yalnız bir əlaqə deyil, yenidən doğulmaqdır – insan öz qorxularını, şübhələrini, hətta keçmişini geridə qoyub yeni bir ruhun içində tamamilə başqa bir şəxsiyyətə çevrilir. Sevgi insanı daha güclü, daha azad edir. Bu azadlıq bəzən hər şeydən imtina edərək hər şeyə sahib olmağın sirridir.

Emin dərindən nəfəs alıb bir daha Jalənin saçını sığalladı. Bu toxunuş onu bir an indidən alıb illər əvvələ, xatirələrin qaranlıq, həmçinin işıqlı dərinliklərinə apardı. Həmin gün metrostansiyanın platformasında, ətrafdakı boz, monoton kütlənin içində Jalənin saçına ilk dəfə toxunmuşdu. Ətrafdakı səs-küy, itələşmə və basırıq sanki bir anda dayanmış, zaman öz axarını itirmişdi.

Eminin ürəyi sürətlə döyünürdü, amma bu döyüntülər onun cəsarətinə mane olmurdu. Jalənin saçından yayılan gül ətrini hiss edəndə hər şeyin dəyişəcəyini anlamışdı. Ehtiyatla Jalənin saçını oxşamış, öz dünyasının qapısını ona taybatay açmışdı. Daha sonra o saça bir öpüş qondurmuşdu... Bu, bir başlanğıcın işarəsi idi; bəlkə də, sözlərlə ifadə olunmayacaq bir sirrin başlanğıcı...

Eminin o anın təsiri ilə sanki öz kiçik kainatını yaratmışdı. Jalənin ətri, saçının yumşaqlığı və o anın həyəcanı Eminin yaddaşına əbədiyyən həkk olunmuşdu. Jalə heç nə deməmişdi, amma bu sükut daha çox şey ifadə etmişdi. Onların sükutunda razılıq, dərk, inam vardı.

İllər keçsə də, hər dəfə onun saçına toxunanda Eminin ürəyi eyni sürətlə həminki gün kimi döyünürdü. İlk toxunuşun sehri heç vaxt itmirdi. Hətta zaman öz sərt axarı ilə onların üzərindən keçib getmiş olsa belə, bu hisslər ilk günkü qədər saf və təravətli qalmışdı. Hər dəfə həmin anı geri qaytarmaq istəyirdi. Və hər dəfə içindən eyni sual keçirdi:
“Bu anı əbədiləşdirmək üçün nə etməliyəm?”