Kəpənək - Bölüm 11

Jalə kədərlə dedi:

– Bəzən biz ən çox sevdiklərimizi yaralayırıq. Qorumaq istəyərkən zərər veririk onlara. Sənə də bunu etdim, bağışla. Deyəsən, sevgi zərər vermədən mümkün olmur... Bunu etmək istəmirdim... Bəzən birini elə pis yaralayırıq ki, sonra üzümüz də gəlmir nəsə söz deməyə. Səni yaralamaq istəmirdim. Uç və sevdiyinə qovuş.

Jalə dodaqlarını bir az aralayaraq kəpənəyə xəfifcə üfürdü. Elə bil nəfəsi ilə onu azadlığa səslədi. Kəpənək bir anlıq duruxdu, sonra qanadlarını yavaşca tərpətdi. Sanki bu üfləməni anlamışdı, cavab verməyə çalışırdı. Qanadı zədəli olsa da, o uçmaq istədi – çünki Jalənin nəfəsində bir azadlıq, bir ümid vardı.

Lakin azadlıq da bəzən yarayla gəlir. Həm Jalə, həm də o kəpənək bilirdi ki, bəzi uçuşlar ağrıdan doğur. Bəzi yollara qanad çatmaz, amma ruh çatmaq istəyər. Bu anın içində azadlıqla kədər, ümidlə peşmanlıq bir-birinə qarışmışdı.

Kəpənək susqunluğu ilə sanki “yaralar böyüdür, sən uşaq qal mənimlə” deməyə çalışırdı. Özü də bilirdi ki, onun yanında bu vəziyyətdə daha çox qala bilməz.

Əgər birisi həyatımıza daxil olubsa və ya kimisə həyatımızın bir parçası kimi qəbul etmişiksə, bu, səbəbsiz deyil. Ya onu öz enerjimizlə özümüzə cəlb etmişik, ya da onda bizə aid olan bir şey var. Həyat qarşımıza insanları təsadüfən çıxarmır – hər qarşılaşma bir mesajdır.

İtirdiyin bir dost dostluğun həqiqi mənasını öyrədə bilər. Qovuşa bilmədiyin bir sevgi isə insanın özünü daha yaxşı tanımasına və özünə dəyər verməsinə səbəb olar. Zaman keçdikcə insan anlayır ki, yaşanan hər an – yaxşı da, pis də – bir dərsdir. 

O sənə hər zaman dərs verir, nəyi öyrənəcəyini özün seçirsən. Əgər həyatı kitab kimi görsək, başa düşərik ki, onun hər səhifəsində bir sirr gizlənib və bu sirri açmaq yalnız oxumağa davam edənlərin bacardığı bir şeydir. Bu dərsləri qəbul etmək sənə həyatını dəyişdirmək gücünü əta edir. Travmalar bəzən ən güclü müəllimə çevrilir. Bu günün ən böyük kədəri isə sabah insanın ən böyük gücü ola bilər. 

Jalə başını dizlərinə sıxıb gözlərini yumdu. Düşüncələri sakit bir axınla keçmişə doğru süzülürdü. İçində bir boşluq vardı – adını qoymadığı, amma yaxşı tanıdığı bir boşluq. Sükut ətrafını bürümüşdü, dünya bir anlıq nəfəsini tutmuş kimi səssiz idi.

Elə bu səssizliyin içində kəpənək yavaşca havaya qalxdı. Onun incə qanadları havanı nazik bir pərdə kimi dalğalandırdı. Jalə heç nə eşitmədi, heç nə hiss etmədi. Sadəcə – susqun, sakit, özünə çəkilmiş halda gözlərini yumub oturmuşdu. Kəpənək isə sanki onun toxunmadığı bir duyğusunu qorumağa çalışırmış kimi qızın qara saçlarının üzərindən yaralı qanadlarla sakitcə dövrə vururdu.

Bu balaca varlıq, o anda orada, heç bir səs çıxarmadan, heç bir iz qoymadan bir cür səssizcə keşik çəkirdi – nə onunla vidalaşır, nə də tam ayrıla bilirdi. Qanadlarını çırparaq qıza sanki zamanın axınını hiss etdirirdi. Hər hərəkətində həyatın keçici anlarının dəyərini xatırladan bir ritm vardı. Bu ritm Jaləyə itirdiyi, lakin dəyərini yalnız uzaqlaşdıqda anladığı şeyləri xatırladırdı. Kəpənək həm getmək istəmir, həm də qala bilməyəcəyini bilirdi. Sanki qanad çırpdıqca öz mövcudluğunu sorğulayır, eyni zamanda bu qısa anın gözəlliyini yaşamaq üçün mübarizə aparırdı. Jalə də eyni vəziyyətdə idi – nə tamamilə unuda, nə də keçmişə qayıda bilirdi.

Günəş ufqa əyilmiş, dünya sanki susub o anı izləyirdi. Hava qızılı sükutla dolmuşdu. Jalənin saçları al-qırmızı şüalara qarışıb axşam səmasında alov kimi dalğalanırdı. O, sadəcə dayanmışdı, amma bu duruşun içində izahı olmayan bir sehr vardı. Kəpənək gözlərini ondan çəkə bilmirdi. Jalə mənzərəni tamamlamırdı — onu yaradırdı. Onun varlığı qürubu duyğuya çevirir, sükuta səs verirdi.

Kəpənək yüngül titrəyişlə Jalənin saçına qondu. Qızın yanağında qalan yaş damlası günəşin son işığı ilə parıldayırdı. O damlanın içində bir ömrün pıçıltısı vardı — uşaq gülüşləri, susan gecələr, kədərə çevrilmiş xatirələr. Bir damla göz yaşının ağırlığını yalnız ona bu qədər yaxın olan anlayardı.

Kəpənək asta-asta Jalənin gözlərinə yaxınlaşdı. O gözlərdə sakitliyin içində gizlənmiş bir fırtına vardı. Günəş üfüqə əyilir, son işıqlar yerə səpələnirdi. Hər şey yuxu kimi yavaşlamışdı. Kəpənək isə uça bilmirdi. Çünki onun üçün zaman dayanmışdı. Ona verilən vaxtın bitib-bitmədiyini bilmirdi. Göy də, torpaq da susurdu; hər şey qeyri-müəyyən bir sakitliyə bürünmüşdü.

Əslində, Emin Jalənin ən böyük arzusunu gerçəkləşdirmək üçün onu tərk etmişdi. Kəpənək bu həqiqəti Jalənin gözlərində oxuyurdu — o gözlər bütün ağrılardan keçsə də, hələ də parıldayırdı. Arzular həm yandırır, həm də uçmağa məcbur edir. Kəpənək anlayırdı: onlara çatmaq üçün insan hər əzaba dözməlidir.

Jalə başını dizlərinə qoydu. Saçları üzünə dağılıb günəşin son şüalarıyla oynayırdı. Bədəni yavaşca titrəyirdi — sanki içindən keçən fırtına səssizcə çölə yol axtarırdı. Dodaqları tərpənirdi, amma səsi elə zəif idi ki, külək belə onu qorumaq üçün nəfəsini saxlamışdı. Kəpənək bir qədər daha yaxınlaşdı, qanadlarını səssizcə yelləyərək onu dinlədi. Bir az daha diqqətlə dinlədiyi zaman Jalənin pıçıltısını eşitdi: ”Qayıt, Emin, qayıt!”

Kəpənək artıq qayıtmalı olduğunu hiss edərək son dəfə Jaləyə baxdı. Bu baxış həm vida, həm də etiraf idi – geridə qoyduğu sevginin ağırlığı və bu ağırlığın onunla qalacağını bilmək... Gedirdi, amma getmək heç də azadlıq demək deyildi. Bəzi sevgilər ayrılıqda belə insanı zəncirləyər.

Kəpənək sükutun içindən qalxaraq qanad çaldı. Hər qanad çırpıntısı Eminin ürəyinin titrək döyüntüsünə bənzəyirdi — sanki onun duyğularını göy üzünə yazırdı. Səma artıq o əvvəlki kimi parlaq və ümid dolu deyildi; nə Jalənin saçlarına toxunan yüngül meh, nə də günəşin içini isidən şəfəqləri vardı. İndi yalnız sakitlik və sonsuzluğa bənzəyən bir boşluq onu əhatə etmişdi.

Kəpənək başa düşdü ki, bəzən uçmaq azadlıq deyil, daşıya bilmədiyin duyğulardan xilas olmaq cəhdidir. Sevgi — o heç vaxt tam buraxmır insanı. Hətta uzaqlaşsan belə, ruhunun bir hissəsi sevdiyinin baxışlarında ilişib qalır.

O, yoluna davam etməli idi. Yol uzun görünürdü, bəli. Amma bu uzunluq məsafədən yox, Jalənin duyğularına bu qədər yaxın olduğu üçündü. Onun qəlbinə toxunmaq, hiss olunmayanı hiss etdirmək üçün o qədər yaxın uçurdu ki, aradakı bütün yollar yox olmuş kimi idi. Emin Jalənin söyləyə bilmədiklərini yalnız o kəpənəyin gözlərində görə bilmişdi. Bu, həm bir başlanğıc idi, həm də bitməyən bir vidalaşma.

Kəpənək uçduqca uçurdu — sanki yalnız qanadları deyil, ruhu da havada parçalanırdı. Uçuş artıq azadlıq deyil, bir cəza kimi gəlirdi. Hər qanad çırpıntısı onun varlığından bir pay qoparır, yüngülləşmək əvəzinə daha da ağırlaşdırırdı. Göydə irəlilədikcə sanki zaman onu sıxmağa başlayırdı. Yol gözlə görülməyəvək qədər qısa idi, lakin bu qısalıq aldatmacaydı. Çünki zaman içindəki əzabla ölçülürdü, məsafə isə çəkilən ağrıyla.

Kəpənək təkcə uçmurdu, o davam edirdi. Ağrıya və qorxuya baxmayaraq, sönən işığa tutunurdu. Qanadının biri yırtılmış, uçuşu pozulmuşdu. Amma bu sınmışlıq onu daha gerçək edirdi. O artıq sadəcə gözəllik deyil, mövcudluğun əzabını yaşayırdı.

Hər dəfə havaya qalxdıqda, o bir az da yerə yaxınlaşırdı. Paradoksal səslənsə də, bu, onun gerçəyiydi. Uçmaq artıq azadlıq deyil, yaşamağın son cəhdiydi. Hər çırpınışla göyə deyil, xatirələrə daha çox batırdı. Eminin səsi, Jalənin baxışları, keçmişin içində sıxılıb qalmış anlar — hamısı bir film lenti kimi gözlərinin qabağından keçir, qanadlarına daha bir ağırlıq yükləyirdi.

Kəpənək anlayırdı: bu, son uçuş ola bilərdi. Amma bəlkə də elə bu səbəbdən o, uçmaqdan vaz keçmirdi. Çünki bəzən son bir addım atmaq, heç atılmayan min addımdan daha mənalı olur. Yaralı olsa da, taqətsiz və titrək də olsa, o uçmağa davam edirdi. Sanki həyatın özü ona belə pıçıldayırdı: “Davam et, çünki durmaq yox olmaqdır.”