Hər tərəfin süd kimi aydınlıq içində olduğu, məxmər təki yumşaq və sərin bir may axşamı idi. Həyat hər yerdə olduğu kimi, Bakının Zabrat qəsəbəsində yerləşən Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi Nazirliyinin tabeliyindəki kimsəsizlər üçün nəzərdə tutulmuş sosial sığınacaqda da öz axarı ilə davam edirdi. Kimiləri binanın dəhlizində gəzinir, kimiləri də yaz axşamının təmiz havası altında, həyətdə divar dibi qoyulmuş ağ rəngli taxta skamyalarda oturub söhbət edirdi.
Ətirə isə indi nəinki bütün bunların, hətta bəlkə də dünya həyatının varlığının, özünün də o həyatda yaşadığının belə fərqində deyildi. Sığınacağa bu gün gələn bu ahıl qadın neçə saat idi ki, qaranlıq otağındakı çarpayısında fikirli halda oturmuşdu. O, indi vaxtilə, həm də ən yaxınlarına qarşı etdiyi böyük səhvlər barədə düşünür, düşündükcə duyduğu peşmanlıq ömrünün bu vaxtında qor olub ürəyini yandırırdı.
Qapının qəfil döyülməsi müvəqqəti olaraq Ətirəni daldığı düşüncələrdən ayırdı.
— Gəl! — deyə o, güclə eşidiləcək bir səslə dilləndi.
Qapı astaca açıldı. İçəri yaşıl uniformalı, kök, qısa boylu bir qadın girdi. Bu, Səadət idi. O, üç ildir ki, sığınacaqda gecə növbətçisi olaraq çalışırdı.
— Axşamınız xeyir!
Səadət otağın işığını yandırdıqdan sonra yavaş addımlarla Ətirəyə yaxınlaşıb onu salamladı:
— Hər vaxtınız xeyir! — deyə Ətirə sakit tərzdə cavab verdi.
— Adım Səadətdir. Burada gecə növbətçisi işləyirəm. Dedilər, yeni sakin gəlib, mən də gəldim, sizlə tanış olum.
— Mənim də adım Ətirədir.
— Lap yaxşı, Ətirə xanım! — Səadət mehriban səslə dedi. — Tanış olmağımıza şadam. Otura bilərəm?
Ətirə "hə" mənasında başını tərpətdi. Səadət keçib onun sağ tərəfində əyləşdi.
— Qızım, dedin adın Səadətdir, hə? — Ətirə dəqiqləşdirmək istədi.
— Bəli! — deyə Səadət cavab verdi.
— Mənim də qızımın adı Səadətdir...
Ətirə bunu deyib hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Onun neçə vaxtdır təklikdə tökdüyü göz yaşları indi heç tanımadığı bir adamın qarşısında sel kimi axırdı.
— Ətirə xanım! Sizə nə oldu? — Səadət onun bu halını görüb təlaşlandı. Cəld ayağa qalxıb stolun üstündəki qırafindan olan boş fincanlardan birinə su süzüb Ətirəyə verdi.
— Bağışla, qızım... Bir anlıq özümü saxlaya bilmədim... — Ətirə suyu içib qurtardıqdan sonra göz yaşlarını silib, məyus səslə dedi. Səadət, Ətirənin əlindəki fincanı alıb yerinə qoyduqdan sonra yenidən onun yanına qayıtdı.
— Ətirə xanım, niyə birdən-birə ağladınız? Dediniz, qızınızın adı da Səadətdir. Səadətə nə olub? O, indi haradadır? Əgər istəmirsinizsə, danışmaya bilərsiniz. Mən sadəcə...
— Ah, qızım... — Ətirə dərindən köksünü ötürdü. — Mən indi sənə bağışlanılması mümkün olmayan səhvlərlə dolu həyat hekayəmi danışacağam. Amma əvvəlcə səndən bir xahişim olacaq.
— Buyurun, eşidirəm.
— Əgər ətrafında fiziki məhdudiyyətli ya da xəstə övladı olan və buna görə həmin övladını seçib bir kənara atan valideynlər, yaxud bu kateqoriyadan yaxınları olan varsa, mənim bu hekayəmi onlara danışarsan. Qoy onlar bu hekayədən ibrət alıb mənim səhvlərimi təkrarlamasınlar.
Ətirə azacıq fasilədən sonra acı həyat hekayəsini ağır-ağır danışmağa başladı.
? ❤️
Şərhlər (0)