- Mən açaram, deyərək Bilal ayağa qalxıb qapını açdı. .. Gələnlər Dilbər və onun əri Sahib idi. Bilal qonaqları salamladı və içəri dəvət etdi. - Salam xoşgəlmisiniz. buyurun keçin. Xoş gördük Bilal. Necəsən? – deyə Sahib əlne uzatdı. - Şükür yaxşıyam, əmi. Billal başını tərpətdi. - Bilal, kimdi gələn? Aynur içəridən səsləndi: - Sahib əmi ilə Dilbər xaladır. Bilalın cavabından sonra Aynurla Həcər çaşqın haldabir-birinin üzünə baxdılar sonra ayağa qalxıb içəri girən Sahibgili qarşıladılar. - Axşamınız xeyir. Sahib birincu diilləndi: Axşamınız xeyir. Xoş gəlmisiniz.Aynur ilə Həcər Dilbər ilə əl verib görüşdülər və hər ikisinə də əyləşmələri üçün yer göstərdilər. Dilbər ilə Sahib divanda, Həcər ilə Aynur da onların qarşısında stulda əyləşdilər. Sahib üzünü Əmraha tərəf çevirib soruşdu: Necəsən Əmrah, nə var nə yox? Çoxdandır ki görüşə bilmirik. İşimdən vaxt edib kənara çıxa bilmirəm. - Sağol Sahib. Yaxşıyıq. Əmrah istəksiz bir şəkildə cavab verdi: Siz necəsiniz? Şükür biz də yaxşıyıq. -Mən gedim sizə çay gətirim. Aynur ayağa qalxdı. - Yox Aynur xanım. Biz çox qalmayacayıq. Sadəcə Əmrahı görməyə gəlmişik. Sahib etiraz etdi: - Olsun Sahib qardaş. Siz söhbət edin mən də, sizə çay gətirim. Aynur bunu deyib mətbəxə tərəf yönəldi və tez də əlində sini geri qayıtdı. Sahib sanki “söhbətə başla” demək istəyirmiş kimi Dilbərin üzünə baxırdı. Ərinin baxışlarından nə demək istədiyini anlayan Dilbər sakit səsləsözə başlayır: Əmrah qardaş səninlə bir məsələ haqqında danışmaq istəyirik. Yaxşıki elə bacıların da burdadır.Bu günkü məsələlərdən dolayı onsuzda gərgin olan Əmrah Dilbərin bu sözlərindən daha da gərginləşib sərt bir şəkildə soruşdu: Nə olub? Nə məsələdir Dilbər bacı?
Page number 17
Dilbər Əmrahın bu ani rəaksiyasından özünü itirdi: Sahib bunu görüb sözə qarışdı: - Əmrah, təlaşlanma səni həyacanlandırmaq istəmədik. Bağışlayın. Əmrah üzr istədi. – Dilbər Əmrahın sakitləşdiyini görüb sözə davam etdi: - Neçə vaxt idiki Bahardan xəbərim yox idi. Səbəbdə ki, Baharın telefonunun itməsi idi. Yeni nömrəsini bilmədiyim üçün onunla əlaqə qura bilməmişdim. Sonra Sahib onun nömrəsini tapa bildi. Mən də Bahara zəng edə bildim. Bilirsən Əmrah, Bahar çox peşmandır. Evinə qayıtmaq istəyir. Ancaq bunu sənə zəng edib deməyə üzü yoxdu.Əmrah gözləmədiyi bu təklif qarşısında bir az fikrə gedib sonra dilləndi: Dilbər bacı, əslində başımızda başqa bir bəla var. Mən elə bildim ki siz də bu hadisədən xəbər tutmusunuz və buradaona görə gəlmisiniz ki bizə dəstək olasınız. Ancaq görünür ki, sizin heçnədən xəbəriniz yoxdur. Əmrahın bu sözlərini eşidən Sahib Dilbərə sonra da Aynur və Həcərə baxdı: - Nə olub ki, nə məsələdir?Əmrah sanki Sahibin sualını eşitməyib sözünə davam etdi: Bahar məsələsinə gəldikdə isəmən onu evdən govmamışam. O getmək istəyib, gedib. İndidə deyirsiniz ki, peşmandır? Qoy Afətlə bağlı məsələni aydınlaşdıraq. Sonra bu məsələni evimizdə müzakirə edib sizə bir xəbər deyərik. - Afətə nə olub? Sahib duruxdu: - Bizim edə biləcəyimiz bir şey var? - Yox, çox sağolun. Biz həll edəcəyik. Sağolun ki, əziyyət çəkib gəlmisiniz. Elə isə icazənizlə biz gedək. Hələ gedəsi yerimiz var. Deyib Sahib bununla da söhbəti yekunlaşdırdı və qonaqlar çaylarını içdikdən sonra hamı iləvidalaşıb evdən çıxdılar. Sahibgil gedəndən sonra hamı sakitcə oturmuşdu. Heç kim sakitliyi pozmağa cürət etmirdi. Əmrahın mobil telefonuna gələn zəngin səsi hamını elə bil ki dərin yuxudan oyatdı. Mobil telefonun səsli asistanı zəngin gəldiyi mobil nömrəni səsləndirsədə. Əmrah nömrəni tanımadı və ani bir tərəddüddən sonra telefonu açdı: -Alyo... Salam. Əmrah bəylə danışıram? Telefonda yad qadın səsi eşidildi: Əmrah bu vaxtsız vaxtda gələn zəngdən özünü narahat hiss etdi: Bəli danışan Əmrahdır. Siz kimsiniz? - Üzr istəyirəm sizi bu gec vaxtda narahat edirəm. Mən Ləman xanım. Uşaq Hüquqlarının Müdafiyə Komitəsinin işçisiyəm. Xahiş edirəm üç saylı şəhər xəstəxanasına gəlin . * * * Afət arxası üstə uzandığı xəstəxana palatasında gözlərini açıb halsız bir şəkildə yavaşcadan başını sağa-sola çevirərək ətrafına baxdı. Qızcığaz bu otaqın sığınacaqdakı otağa bənzəmədiyini,. sığınacaqdakı tibb bacısını bir az aralıda dayandığını gördü və çətinliklə də olsa baxışlarını ona çevirərək: Mən hardayam? Deyə yorğun səslə soruşdu: Tibb bacısı yavaş addımlarlaona yaxınlaşdı və Afət qızım sakit ol. Bura xəstəxanadır.Sən də yaxşısan. Narahat olma. Həkim gəlib səni müayinə etdi indi də analizinin cavablarını gözləyir deyə mehriban səslə cavab verdi. Elə bu vaxt palatanın qapısı açıldı və növbətci həkim girdi. Həkim üzünü Afətə tutaraq yumşaq tonda - Hə, demək qızımız oyanıb. Salam qızım, necəsən? Eetiraz etmirsənsə tibb bacısıyla biraz söhbətim olacaq dedi: - Salam həkim. Özümü çox halsız hiss edirəm. Afət güclə eşidiləcək bir səslə dilləndi. - Yaxşı qızım sən indi istirahət elə. Mən birazdan yenə gələcəyəm. Həkim bunu deyib tibb bacısıyla birlikdə otaqdan çıxdı və elə dəhlizdəcə -Bu qız nə vaxtdan sizdədir? Deyə söhbətə başladı. - Bu gün gəlib. Tibb bacısı asta xəstə cavab verdi: Pasiyentimizin analiz nəticələrindən məlum oldu ki o leykoz xəstəsidir həkim Afətin qan analizinin nəticələrinin olduğu kağızı tibb bacısına uzatdı. - Leykoz xəstəsidir? Tibb bacısı duruxdu. - Bəli. Həkim davam etdi. - Onun halsız olmasının da, bədənindəki göyərmələrində səbəbi elə budur. - Yazıq qız. Tibb bacısı təəssüflə başını buladı. - Mənə sığınacaqda demişdilər ki, o, bu gün ərzində heç nə yeməyib. İşdahasızlıq da bu xəstəliyin simptomudur axı. - Qız sığınacaqdan gəlib? Həkim soruşdu: -Bəli. Tibb bacısı başını tərpətdi. - Kim gətirib? - Mənə dedilər ki uşaq hüquqlarının müdafiəsi komitəsindən gətiriblər. - Niyə? - -Deyilənə görə atasının zorakılığına məruz qalıb. Tibb bacısı cavabında dedi: Bədənindəki göyərmələri görən direktor elə zənnd edib ki, bu zorakılığın səbəbidir. - Hə, görünür ortada ciddi bir anlaşılmamazlıq var. Həkim bir neçə saniyə fikirə gedib yenidən dilləndi. - Elə isə sığınacağazəng edib hadisələrdən xəbərdar edin. Eyni zamanda komitəyə də xəbər etsinlər təcili hamı bura gəlsin. -Oldu həkim. İndi zəng edərəm həkimlə danışıqdan sonra sığınacağa zəng edib yeni hadisələrdən xəbərdar edən və komitəyə də xəbər verilməli olduğunu bildirən tibb bacısı telefon danışığını bitirdikdən sonra Afətin yanına qayıtdı. Bir neçə saat keçdi. Sosial sığınacağın və uşaq hüquqlarının müdafiəsi komitəsinin əməkdaşları həkimin çağırışı üzərinə Afətim yatdığı xəstəxanaya gəldilər. Sığınacaqdan afətlə birlikdə xəstəxanaya gələn tibb bacısı onları bir baş həkimin otağına apardı. Buyrun gəlin. Deyə həkim əməkdaşları içəri dəvət etdi. - Salam həkim.Mən komitənin əməkdaşı Ləman xanım. Ləman xanım sözə başladı. - görünür məsələ artıq həllini tapıb. Ortada bir
anlaşılmamazlıq var. Afətim diaqnozunu birdə sizdən eşitmək istəyirik. Salam ləman xanım buyurun bu da pasiyentimizin qan analizinin cavabları. Həkim əməkdaşları nəticələrlə tanış etdi. Afət neçə vaxtdır ki leykoz xəstəliyindən əziyyət çəkirmiş sadəcə olaraq ailəsinin bundan xəbəri yox imiş onun bədənindəki göyərmələr, halsızlıq, yorğunluq, işdahasızlıq kimi halların hamısı bu xəstəliyin simptomlarıdır. - Elə isə biz bu xəbəri həm bizə şikayət edən məktəbin direktoruna, həm də afətin ailəsinə çatdırmalı, təcili olaraq onlardan bura gəlmələrini xahiş etməliyik. Komitənin digər əməkdaşı dilləndi. Həkimlə olan bu söhbətdən sonra məktəbin direktoruna və afətin atasına zəng edən Ləman xanım təcili olaraq onları xəstəxanaya çağırdı. Gecə yarıya yaxınlaşırdı. Nəm qoxulu otağın dəmir barmaqlı pəncərəsinin önündəki masanın arxasında müstəntiq Həmidov əyləşmişdi. O, bir az əvvəl növbətçi polisə bıçaqlama hadisəsində təqsirli bilinən baharın otağına gətirilməsini tapşırmışdı. Birdən otağın qapısı döyüldü. - Gəl, keçin içəri. Müstəntiq həmidov yüksək səslə dedi: Qapı açıldı. Bahar polis əməkdaşıyla birgə əlləri qandallı olaraq otağa daxil oldu. Müstəntiq diqqətlə bahara baxdı. Baharın ayağında rezin çəkələk əynində elmanın qanınablaşmış və rəngi solmuş nim daş bir don bar idi. Qadının saçları dağılmış, əlləri işləməkdən kobudlaşmışdı. Müstəntiq ilk baxışda zəhmətkeş bir insanı xatırladan, qorxu və həyəcandan ayaq üstə titrəyən, üz-gözündən yorğunluq kədər yağan bu yazıq görkəmli qadının sonu ölümlə nəticələnə biləcək bu cinayəti niyə və necə törətdiyinə bir məna verə bilmirdi. - Salam Bahar xanım. Mən müstəntiq Nusa Həmidov. Müstəntiq gur səslə özünü təqdim etdi. - Salam cənab müstəntiq. Bahar qorxu dolu bir səslə dinləndi. - Buyrun əyləşin. Deyib müstəntiq əli iləBahara yer göstərdi. Sonra da üzünü onu gətirən növbətçi polis əməkdaşına çevirib - Xanımın qollarını aç dedi: Polis əməkdaşı Baharın qollarındakı qandalı açdıqdan sonra müstəntiqin işarəsi ilə otaqdan çıxdı. Bahar bu günə qədər nə polis idarəsində olmuş, nə də müstəntiq görmüşdü. O, bir neçə saniyə idi ki, .
Müstəntiqin qarşısında başını aşağı salıb oturmuşdu. Müstəntiq göz ucu ilə ona baxıb dedi: Bahar xanım indi sizin ifadənizi alacağam. Siz Elman Əhədov Əhməd oğlunu bıçaqlamaqda təqsirli bilinirsiniz! Bu barədə nə deyə bilərsiniz? Müstəntiqin sualından sonra ortalığa sükut çökdü. Sakitliyi Baharın qəfildən hönkürtü ilə ağlaması pozdu. Yeni həyata başlamaq arzusu ilə bir neçə ay əvvəl evini tərk edən, ancaq istədiyinə nail ola bilməyən, əksinə həyatı daha da dözülməz olan Baharın aylardır ki, içinə axıtdığı göz yaşları indi heç tanımadığı müstəntiq qarşısında sel olub axdı. Sözlər onun boğazında düyünləndi. Bircə anlıq müstəntiqin sualını necə cavablandıracağını bilmədi. Baharın belə içdən ağlaması daim bu hallarla qarşılaşdığı üçün müstəntiqə elədə təsir etmədi və o, sanki heç bir şey olmamış kimi sözə davam etdi: - Bahar xanım, özünüzü ələ alın və mənim suallarıma cavab verin! Deyin görək Elmanı hardan tanıyırsınız? Bahar ağladıqdan sonra özünü az da olsa rahatlanmış hiss etdi. Sonra, Elmanı makler Adəm sayəsində tanıdığını, iki aydır ki xadimə işləsə də kirayə pulunu verə bilmədiyini, bundan istifadə edən Elman tərəfindən ona əxlaqsız təklif edildiyini. İmtina etdikdə isə Elman tərəfindən zorakılığa məruz qaldığını və bunun nəticəsində də özünü müdafiyə etmək üçün özündən asılı olmayaraq, istəmədən bıçağa əl atdığını müstəntiqə bir-bir danışdı.
Müstəntiq Bahardan ifadəsini alıb qurtardıqdan sonra ifadənin yazıldığı kağızla qələmi ona tərəf uzadıb imzalanmasını istədi. Bahar da ifadəsini imzası ilə təstiqlədi. Müstəntiq bir az əvvəl Baharı gətirən polis əməkdaşını yenidən çağıraraq onu nəzarət kamerasına aparmasını istədi. Baharın əllərini yenidən qandallayan polis onu müstəntiqin otağından apardı.* * * Qala qəsəbəsinin məktəb direktoru və riyaziyyat müəlliməsi Afətin yatdığı palatanın dəhlizində dayanmışdılar. Onları bu dəhlizə növbətçi tibb bacısı gətirmişdi. Hər ikisidə Afətlə əlaqədar çağırıldıqlarını bilsələrdə hələlik əsil məsələnin nə yerdə olduğunu bilmirdilər. Elə bu vaxt dəhlizin qapısı açıldı. Önlərində növbətçi tibb bacısı ilə birgə əvvəl Aynur ilə Murad ardıncada Əmrah ilə Həcər dəhlizə daxil oldular. Əmrah qolundan yapışdığı Həcəri arxada qoyub sanki gözləri görən birisi kimi sürətli addımlarla dəhlizdə ilərləməyə və təlaşlı bir səslə qışqırmağa başladı: Qızımı görmək istəyirəm. Afət hanı? Həcər onlara deki məni tez qızımın yanına aparsınlar! Həcər Əmrahın qolundan tutub yavaşca özünə tərəf çəkərək: - Əmrah, sakitol. Özünü ələ al. Burda başqa xəstələr də var. Onları narahat edirsən. Dedi: Əmrah qolunu Həcərin əlindən çəkdi və artıq taqətsiz qaldığını hiss etdiyi . dizlərinin üstə çöküb hıçqıra-hıçqıra ağlamağa başladı. Bu səhnəni görən məktəbin direktoru və riyaziyyat müəlliməsi özlərinin nə qədər səhv etdiklərini başa düşdülər. Bu vaxt dəhlizə girən Növbətçi həkimlə birgə komitənin əməkdaşı Ləman xanım Əmraha yaxınlaşdılar. Kişinin çarəsiz halda dizi üstə çöküb ağladığını görən Ləman xanım onu əllərindən tutub yerdən qaldırdı: - Salam Əmrah bəy. Xahiş edirəm sakitləşin. Xahiş edirəm bizi düzgün başa düşin. Hal-hazırda burda məktəbinizin derektoru, Afətin riyaziyyat müəlliməsi, Afəti yerləşdirdiyimiz sığınacağın əməkdaşları və xəstəxananın həkimi var. Bağışlayın bəs siz kimsiniz? Mən Uşaq Hüquqlarının Müdafiyəsi Komitəsinin əməkdaşı Ləman xanımam. Bizə gələn şikayət əsasında biz Afəti araşdırma bitənə qədər sığınacağa yerləşdirmişdik. Sığınacağa yerləşdirdiyiniz qızımın bəs xəstəxanada nə işi var? – Əmrahın qaşları çatıldı. Bu sualı eşidən və bəyaqdan Ləman xanımın yanında dayanan növbətçi həkim sözə qarışdı: Yaxşı olar ki bu barədə söhbəti mənim otağımda davam edək. Biz burda pasiyentləri narahat edirik. Növbətçi həkim Əmrahın əlindən ttub öz otağına tərəf irəllədi. Dəhlizdə olan digərləri də onların arxasınca getdilər. Həkim otağına girib, Əmrahı otağındakı stullardan birinə əyləşdirdi. Sonra da öz yerinə keçdi. Onların arxasınca da digərləri otağa girdilər.
Şərhlər (0)