və həyəcanlı halda həkimin nə deyəcəyini gözləməyə başladılar. Həkim otağındakilərə Afətin bədənindəki göyərmələrin səbəbini heç də zorakılıqdan olmadığını, onun Leykoz adındakı qan xəstəliyindən belə olduğunu açıqladı və sonra da əlavə etdi ki, tez bir zamanda mütləq müalicə olunmalıdır. Müalicəsinin də ilik köçürməsi olduğunu açıqladı.
Həkimin bu sözlərini eşidən məktəb direktoru əvvəlcə qəzəblə riyaziyyat müəlliməsinə, sonra da xəcalət hissi ilə Həcərin üzünə baxdı və Əmraha yaxınlaşdı. Əvvəlcə bir şey deyə bilmədi. Sonra özünü toparladı və sözə başladı:
Əmrah bəy sizə nə deyəcəyimi, sizdən necə üzr istəyəcəyimi bilmirəm. Elədiyim səhvə görə çox peşmanam. Sizə də üzr borcum var Həcər xanım. Gərək ən başdan sizə və Afətə inanardım.
Direktorun bu sözlərindən sonra Həcər əsəbləşdi o, “sizə demişdim Səhər xanım, mənim qardaşım heç vaxt belə iş görməz! O, qızını canından da çox sevir. Qızı onun həyatındakı tək təsəlli yeri dir. Siz mənə inanmadınız” deyəsərt bir şəkildə deməyə hazırlaşırdı ki, bu an Əmrah ayağa qalxaraq Səhər xanım, əslində mən sizə təşəkkür etmək istəyirəm. Dedi: – Bu sözləri eşidən məktəbin direktoru və orada olan hər kəs təəccüb hissi keçirdilər – təşəkkürümü həm öz adımdan, həm də digər valideyinlərin adından etmək istəyirəm, çünki siz məktəbimizdə oxuyan və sizə əmanət etdiyimiz uşaqlara qarşı bu qədər diqqətlisiniz – sonra Əmrah Həcərdən soruşdu – Həcər riyaziyyat müəlliməsi də burdadır? – riyaziyyat müəlliməsi çəkindiyi və qorxduğu üçün əvvəlcə səsini çıxartmağa tərəddüt etdi. Bunun fərqinə varan Səhər xanım dedi:
Bəli o da yanımdadır.
Buyurun Əmrah bəy – deyə riyaziyyat müəlliməsi həyəcanlı bir səslə dilləndi.
Sizə də bir təşəkkür borcum var.Qardaşının bu sözlərindən sonra bəyaqdan hirsini boğan Həcər əsəblə dedi:
Qardaş, sən nə danışırsan? Başına bu boyda iş açıblar sən isə onlara təşəkkür edirsən?
Əmrah elə bilki bacısının bu sözlərini heç eşitmədi:
Əgər siz bu qədər diqqətli olmasaydınız və Afətin qolundakı o göyərmələri vaxtında görüb direktora xəbər verməsəydiniz, o da öz növbəsində məsələyə bu qədər ciddi yanaşmasaydı Afətin xəstəliyi daha da ilərləmiş olardı.
Bu sözləri eşidən Həcər və digərləri əslində Əmrahın təşəkküründə nə qədər haqlı olduğuna haq verdilər. Səhər xanım da fikrindən keçirdi ki, “Bəli, məktəbimizə birinciliyi gətirən sevimli Afətimizin azacıq yaşında qazandığı bütün uğurlarınınsirri belə dünya görüşlü bir atasının olmasında imiş. Həqiqətən bu adamın görməsində məhdudiyyət olsa da kor deyil”. Sonra Səhər xanım, riyaziyyat müəlliməsi, komitənin və sosyal sığınacağın əməkdaşları bir tərəfə çəkilib araşdırmanın necə sonlandığı və davamında nə edə biləcəkləri haqqda öz aralarında müzakirə etməyə başladılar.
Bu arada Həcər Əmraha yaxınlaşıb asta səslə dedi:
Qardaş...
Bəli bacı can.
Bu olanlarda mənim də günahım var. Hər kəsdən əvvəl Afətdəki o göyərmələri mən görməli idim. Səndən üzr istəyirəm qardaş. Bağışla məni.
- Bilirsən nə düşünürəm, bacı?
- əmrah azacıq sükutdan sonra dinləndi:
- Afətin anası yanında olsaydı bunların heç birisi başımıza gəlməzdi. Qız anasız qalmamalıdır. Bunun üçün də biz sırf Baharın geri qayıtmasına Afətə görə razı olmalıyıq.
- Əmrah növbətçi həkimin icazəsi ilə Həcər və Aynurla Afətin palatasının önünə gəldilər. Onları tibb bacısı gətirmişdi.
Afət palatasında sakitcə yatmışdı. Bu yaşında düçar olduğu amansız xəstəlik və başına gələn son hadisələr yazıq qızı əməlli başlı taqətdən salmışdı. Qapı açıldı. Səsə oyanan Afət güclə də olsa yastıqdan başını qaldırıb qapıya tərəf baxdı. Palatasına ilk olaraq tibb bacısı, sonra atası və ardınca da bibiləri Həcər ilə Aynur girdilər. Tibb bacısı Əmrahı Afətin yatdığı çarpayıya yaxın gətirdi və , mülayim bir səslə
- Xahiş edirəm xəstəmizi çox yormayın. On dəqiqə vaxtınız var – deyib otaqdan çıxdı. O gedən kimi də Afət əllərini atasına tərəf uzatdı. Əmrah illərdir ayrılıq yaşamış insanlar tək qızını qucaqlayıb Üz-gözündən öpdü:
Qızım necəsən?
Afət ağlı kəsəndən bu günə qədər bir dəfə də olsa atasına yalan danışmamışdı. Ancaqbu dəfə onu üzməmək üçün yalan deməli oldu.və güclə eşidiləcək bir səslə
-Yaxşıyam ata. Dedi: Narahat olma. Əmrah qızın səsindən Afətin nə qədər yorğun və taqətsiz olduğunu hiss etdi. Bir zamanlar yeriyib-yürüyən, şən-şaqraq olan qızını indi yataqda belə taqətsiz olması onu kövrəltdi. Bu vaxt Aynur ilə Həcər də Afətin yanına yaxınlaşdılar. Həcər Afətin əlindən tutub ona ürək-dirək verdi:
Afət, mənim ağıllı balam. Qorxma hər şey yaxşı olacaq. Biz bu gün gedirik. Sabah yenə gələcəyik. Sən dincəl. Heç bir şeyin fikrini də çəkmə.
Bunu eşidən Əmrah qızının yanında qalmaq istədiyini desədə Həcər buna etiraz etdi və dedi:
Aynur burda qalsın, biz gedək. Sabah yenə gələcəyik - bunu deyib hər üçü palatadan çıxdılar. Sonra həkimin icazəsi ilə Aynur Afətin yanında qaldı. Aynur bu günkü hadisələrin hamısını Afətə danışdı. Afət başqa vaxtda başqa yerdə olsaydı xəstəliyinə üzülərdi. Ancaq indi xəstə olduğuna sevindi və sonra mənəvi bir rahatlıq içərisində yatıb yuxuya getdi.
* * *
on gün keçdi.
* * *
Müstəntiq iş otağını işıqlandıran pəncərənin önündə ayaq üstə dayanmışdı. Əlində olan Baharın iş qovluğuna baxırdı. Baharın Elmanı bıçaqlama hadisəsinin üstündən on gün keçsə də müstəntiq üçün bu hadisə sanki dünən olmuşdu. Elə bu vaxt qapı döyüldü. Müstəntiqin “girin!” əmrindən sonra qapı açıldı və əvvəlcə Bahar ardınca da polis əməkdaşı içəri girdilər. Bahar keçən bu on gün ərzində zəifləmiş, üzü qırışmış, dağınıq saçlarında dəm görsənməkdə idi. Baharın bu otağa ilk gəldiyi gündən sanki on il keçmişdi. Bahar gözlərini müstəntiqin üzündə gəzdirdi. O müstəntiqin sərt üzündə bir imdad axtarışında idi. Baharın ağlından polis əməkdaşı onu nəzarət otağından çıxarıb, müstəntiqin otağına gətirənə qədər bir çox qara-qara fikirlər keçirmişdi. Bahar düşünürdü ki, bıçaqladığı adam artıq ölmüş olar və onu da məhkəmənin nə vaxt olacağnı bildirmək üçün çağırırlar.
Polis əməkdaşı müstəntiqin işarəti ilə Baharın biləklərindəki qandalları açıb otaqdan çıxdı. Müstəntiq əlindəki iş qovluğunu masanın üzərinə qoyub, yerinə əyləşdi və üzünü Bahara tutub dedi:
Salam Bahar xanım.
Bahar həyəcanlı bir səslə cavab verdi:Salam cənab müstəntiq.
Yəqin ki, sizi bura çağırmağımızın səbəbini öyrənmək istəyirsiniz? – Bahar müstəntiqin dediyini başının hərəkəti ilə təstiqlədi - Əvvəlcə onu deyim ki, bıçaqladığınız şəxs yaşayır. Vəziyyəti də yaxşıdır.
Bunu eşidən Baharın gözləri sevinc yaşları ilə doldu. Dərindən nəfəs alıb verərək . Bir anlıq rahatlama hissi keçirdi, sonra yenə gərginləşdi:
İşiniz artıq yekunlaşıb. Mənə neçə il verəcəklər? Deyə Bahar tələsik halda soruşdu:
Bir dəqiqə Bahar xanım. Bu on gün ərzində biz bu məsələni tam araşdırıb və yekunlaşdırdıq. Əməkdaşımız sizin kirayə qaldığınız məhəlləyə getdi və orda qonşularınızın dindirməsi zamanı elman bəyin sizətəcavüzə cəhd etdiyini görən birşahid tapdı. Sonra xəstəxanada Elmanın ifadəsi alındı. Elman əvvəlcə təcavüz hadisəsini boynuna almaq istəmədi. Ancaq örgəndikdə ki, hadisə şahidi var, nəinki şikayət etməkdən imtina etdi, hətda sizin ona olan kirayə borcunuzdan və ona vurulmuş digər ziyanların ödənilməsindən də imtina etdi və məsələnin sizin tərəfinizdən bir şikayəti olmazsa bağlanılmasını xahiş etdi.
Bahar eşitdiklərinə bir məna verə bilmədi. Çünkü o hadisələrin tamamilə fərqli olacağını düşünmüşdü. Buna görə də müstəntiqə nə deyəcəyinə çaşıb qaldı.
Bahar xanım. Elmandan sizin bir şikayətiniz var?Xeyir, xeyir... .
Elə isə mən sənədləşmələri bitirdikdən sonra sizi buraxacayıq.
Necə yəni? Mən azadam!? – Bahar gözlərini qırpmadan müstəntiqin üzünə baxdı.
Bəli siz azadsınız. Barənizdə heç bir şikayət yoxdu. Bu vaxt qapı açıldı. Otağa polis əməkdaşı girdi.
Məmmədov! Bahar xanıma aid əşyası varsa qaytarın və çıxışı verib yola salın – sonra Bahara tərəf dönərək soruşdu – siz bura gətiriləndə üstünüzdə pulunuz var idi?
Bahar bir az duruxdu sonra cavab verdi:
Xeyr cənab müstəntiq.Az bir vaxt sonra Bahar müstəntiqin əmri ilə çağırılmış polis bölməsinin önünə gəlmiş olanTaksinin içərisində oturmuşdu. O, Əvvəlcə nə edəcəyini, nə düşünəcəyini bilmədi. Elə bil ki çox pis yuxudan ayılmışdı. Taksist Baharın nəyi isə deyəcəyini gözləmədən hərəkət etdi. Müstəntiqin əmri ilə taksi sifarişveriləndə Baharın kirayədə qaldığı evin ünvanı verilmişdi.
Taksi evin yerləşdiyi dar küçəyə girib dayandı. Taksist Baharın ona sual dolu baxışlarla baxdığını görəndə onun nə demək istədiyini başa düşdü:
Xanım narahat olmayın sizin pulunuzu onlayn yəni kart ilə ödəyiblər.
Sağolun – deyib Bahar taksidən düşdü. Kirayə qaldığı evinə tərəf getdi. Qapıya əl atdı. Qapı açıq idi. Cəld içəri keçdi və evindən nələri isə oğurlayıb-oğurlanmadıqlarına baxmağa başladı. Hər şey yerbə yerində idi. Hətda yerdəki qan ləkəsi belə.Bahar tələsik bir şəkildə paltarlarını camadanına yığmağa başladı. Artıq bir an belə burda qala bilməzdi. Mobil telefonunu axtarıb tapdı. Mobil telefonu sönmüşdü. Tez onu cərəyana qoşdu. Mobil telefonu açılan kimi tələsik Dilbərin mobil nömrəsini tapıb ona zəng etdi. Telefonda Dilbərin səsi gəldi:
Bəli.
Salam Dilbər. Mənəm Bahar.
Salam Bahar. Necəsən? On gün olar ki sənə zəng vururam. Telefonun niyə bağlıdır. Elə bildim ki, yenə mobil nömrəni dəyişmisən.Ah Dilbər bacı bilsən başıma nələr gəlib – Baharın boğazı düyümləndi – Sən hardasan indi?
Dilbər qayğıkeşliklə soruşdu:
Mən? evimdəyəm.
Bahar yorğun halda divana çökdüSənə nə olub? Harda idin sən heç bilirsən buvaxtacan nələr olub?
-Nə olub Dilbər?
Bahar dərhal maraqlandı.
Sənə zəng çatmadığı gündən bəri çox hadisələr olub. Hansından başlayacağımı bilmirəm. Amma yaxşısı budur ki ən vacib olandan başlayım. Afət bu gün Türkiyəyə müalicəyə gedir.Bahar bu sözləri eşidəndə özünü, öz problemlərini tamamilə unutdu:
Nə danışırsan Dilbər? Afətə nəsə olub? Nə müalicəsi?
Dilbər bu on gün ərzində olan bütün hadisələri qısa bir şəkildə danışdı. Afətin sığınacağa necə düşdüyünü, sonra Leykoz xəstəsi olduğu necə ortaya çıxdığını, ilik köçürməli olduqlarını, Əmrahın iliyinin Afətə uyduğunu, Əmrahın Heydər Əliyev Fonduna UHMK (Uşaq Hüquqlarının Müdafiyəsi Komitəsi) ilə birgə müraciətinin edilməsini, Heydər Əliyev Fondunun da müalicənin öz üzərinə götürməsini və sonunda da bu gün Əmrahın və Aynurun Afətlə birgə Türkiyəyə İstambula uçacaqlarını danışdı.
Bunları eşidən Bahar əvvəlcə yerində donub qaldı. Sonra özünü ələ alıb Dilbərdən soruşduAfət indi hardadır?
Onları yarım saat əvvəl yola saldıq. İstəsən onlara çata bilərsən.
Ah Dilbər bacı. Axı bu olanlardan sonra mənonların qarşısına necə çıxacağam?
Bahar dərindən köksünü ötürdü.
Hə, sənə deməyi unutdum.
Dilbər birdən nə isə xatırlayırmış kimi dilləndi. Əmrah mənə dedi ki, sənin geri qayıtmağına razıdırlar. Elə isə özünü vaxt itirmədən ayraporta çatdır. Əslində Afət də heç kimə deməsədə səni gözləri ilə axtarırdı. Yaxşı Dilbər. Yenə mənə bacılığını elədin. Sənə necə təşəkkür edəcəyimi bilmirəm. Sən haqlı çıxdın. Kaş vaxtındasənə qulaq assaydım. Bu hadisələrin də heç birisi başıma gəlməzdi.
Baharın gözləri doğdu.
- Yaxşı Bahar sən vaxt itirmə. başına gələnləri də mənə sonra danışarsan. Tələs, bəlkə gedib çatarsan onlara.
Dilbər bunları bir nəfəsə deyib telefonu söndürdü.
Bahar əlində telefonla bir anlıq hərəkətsiz olaraq qaldı. Sonra üzərindəki çirkli paltarlarını dəyişib, özünü səliqəyə saldı və tələsik halda əşyalarını camatanına yığıb evdən çıxdı. Qapı qonşusu olan qonşunun evinin qapısını döydü. Qapını orta yaşlı bir qadın açdı:
-Buyurun.
-Salam. Mən sizin qapı qonşunuzam. Bu evimin açarlarıdır. Ev sahibi ilə mən görüşə bilməyəcəyəm. Sizdən xahiş edirəm evin açarlarını ona çatdırarsınız – bunu deyib Bahar əlindəki açarlarını ona mat-mat baxan qadına uzatdı. Qadın da açarları aldı və bir neçə saniyəqapı ağzında durub təkərli camadanını arxasınca çəkərək uzaqlaşan Bahara baxdı.
Bahar mobil telefonundan taksini çağırdı. Beş dəqiqə keçməmiş taksi gəldi. Taksist Baharın çantasını baqaja yerləşdirdi. Bahar taksistə təcili ayraporta çatmalı olduğunu söylədi. Taksi Bahar üçün uğursuz olan bu yerdən sürətlə uzaqlaşdı.
* * *Muradın maşınında Həcər, Aynur, Əmrah və Afət ayraporta doğru gedirdilər. Xəstəxanada bu on gündə aldığı müalicələrdən sonra Afətin halı nisbətən yaxşılaşmışdı. Onları ayraporta yola salmaq üçün Baharın ata, anası, bacı qardaşları , həmçinin Dilbər əri sahib və qızı könüldə gəlmişdilərMurad maşınını ayrapordakı dayanacaqda saxladı və hamı birlikdə “Heydər Əliyev ayraportu”na girdilər. Hər kəs yoxlamadan keçdi. Sonra gözləmə zalına keçdilər. Anonsdan sonra təyyarəyə minik başladı. Murad ilə Həcər Əmrah, Aynur və Afətlə vidalaşıb evlərinə getdilər.
Afət ayraporta girdiyi andan etibarən özündən asılı olmayaraq ətrafına boylanırdı. Gözləri hər yanda kimisə axtarırdı. Afət gözləmə zalından çıxanda son bir dəfə anasını görmək ümidi ilə ətrafına boylandı.
* * *Baharın əyləşdiyi taksi az keçmədən “ayraport yolu”na çıxdılar. Bahar sürücüdən sürəti bir az daha artırılmasını xahiş etdi. Təyyarəyə çatmalı olduğunu bildirdi. Sürücü taksinin sürətini artırmaq üçün yolun ən sol zolağına keçdi. Vaxt daraldıqca həyəcanı bir az daha artan Bahar bir yandan ağlayır, bir yandan da dua edirdi ki, həm öz səhvi ucbatından aylardır görmədiyi qızını görsün, həm də düçar olduğu bu xəstəlikdən qızı sağalsın.
Taksi sürücüsü onündəki maşını keçmək üçün taksinin sürətini artırdı. Sağ zolağa keçmək üçün sükanı sağa çevirdi. Sükan sağa çevrilsə də maşın sağ şəridə keçmədi və düz gedərək önündəki maşına çırpıldı. Maşının sükan ilə ön təkərləri arasındakı bağlılıq qopmuşdu. Həm sükanın xarab olduğunu, həm də taksisinin önündəki maşının arxasına çırpıldığını görən taksist təşvişə düşdü və sərt bir şəkildə əyləcə basdı. Yüksək sürət zolağında olan taksistin anidən belə əyləcə basması arxasınca gələn maşının sürücüsünə heç əyləcə basmağa imkan vermədi. arxasından aldığı zərbənin nəticəsində yerdən üzülən Taksi əvvəl havada sonra da yerdə bir neçə dəfə çevrildi. Qəza keçirən Taksinin yolun sağına doğru getməsi və başqa maşınlara dəyməməsi qəzanın genişlənməsinin qarşısını aldı.
Taksi qəza zamanı bir neçə dəfə çevrildiyindən yan şüşələr qırılmışdı. Bahar da bu şüşəsiz qalmış qapının həmin boş yerindən böyük bir surətlə bayıra savruldu.
Çox keçmədən hadisə yerinə təcili yardım və polis maşınları gəlib çatdı. Taksistin cəsədini fövqəladə halların işçiləri xüsusi texniki avadanlıqlarla sıxışdığı yerdən çıxarıb təcili yardım maşını ilə morqa apardılar.Bahar hərəkətsiz və huşsız bir vəziyyətdə qəza keçirmiş taksidən metrələrlə uzaqda yerdə yatmışdı. Aldığı güclü zərbənin təsirindən Onun Başının arxa hissəsi qanamışdı. Təcili yardım briqadası tez bir şəkildə üz başı qan içində olanBaharı xərəkdə təcili yardım maşınına qoyub xəstəxanaya apardılar. Qəza keçirmiş taksini də evakuatr vasitəsi ilə hadisə yerindən uzaqlaşdırdırlar.
* * *
* bir neçə gün keçdi...
* * *Ayraportun çıxışında Əmrahı, Aynuru və müalicəsini qurtarıb Azərbaycana qayıdan Afəti bibisi Həcər və onun əri Murad sevinc içərisində qarşıladılar. Afət gözlərini onları qarşılamağa gələnlərin içərisində bir anlığa gəzdirdi. sonra axtardığını, yəni anasını görə bilməyibda məyusluq keçirdi.
Afətin Türkiyədən müalicədən dönüşünü qeyd etmək üçün Aynurla Həcərin ailəsi, , Afətin ana qohumları Əmrahgilin evində toplaşmışdılar. Dilbər ilə əri Sahib də orada idilər.
Əmrahgilin həyətində olan hər kəs Muradın maşınının gəlişini görüb açıq olan darvazaya tərəf yüyürdülər. Hilal ilə Bilal anaları Aynuru görmək üçün bir-biriləri ilə yarışırdılar. Aynur maşından düşən kimi əkizləri tez qaçıb onu qucaqladılar. Bundan sonra maşının yanına toplaşan hər kəs Əmrahı, Aynuru və əsasəndə Afəti qarşıladılar. Hər kəs sevinc içərisində idi. Afət onu qarşılamağa gələnlərin içərisində yenə də kimisə axtardı.
Qarşılama mərasimindən sonra hər kəs evə keçdi. Bu vaxt qonaqların arasında olan Dilbərin mobil telefonuna tanımadığı bir ev nömrəsindən zəng gəldi. Dilbər evdə olan səs-küydən uzaqlaşıb telefonla danışmaq üçün həyətə çıxdı. Az sonra üzündə təlaşlı bir ifadə ilə geri qayıdıb əri Sahibdən həyətə çıxmasını xahiş etdi. Dilbərin üz ifadəsini görən Sahib nə isə baş verdiyini başa düşüb cəld həyətə çıxdı və bir az dan eşitdikləri qarşısında donub qaldı. Sonra özünü ələ alıb Dilbər, gəl sakit bir şəkildə içəri keçək sən Zeynəb xalanı mən də Əsgər əmini həyətə çıxaraq. Ancaq bunu elə edək ki, heç kim duyuq düşməsin. Dedi:
Bir az sonra Dilbər Zeynəb ilə Sahib də Əsgər
Şərhlər (0)