ilə darvazanın önünə çıxdılar.
Zeynəb Sahibin yanında Əsgəri də görəndə təşvişə düşdü və üzünü Dilbərə tutub soruşdu:
Dilbər nə olub? Nə məsələdir?
Bu an sözə Sahib qarışdı:
Zeynəb xala, Əsgər əmi özünüzü ələ alın və sakit olun. İndi sizə hər şeyi danışacam. Amma elə edin ki, bizdən başqa burdakıların heç birinin xəbəri olmasın.
Bu sözlərdən sonra Zeynəb ilə Əsgər daha da təlaşlansalar da özlərini ələ alıb razılıq əlaməti olaraq başlarını tərpətdilər.
Sahib Dilbərin telefonuna xəstəxanadan zəng gəldiyini yəni, Baharın qəza keçirdiyini, sonra xəstəxanaya gətirildiyini, uzun müddətdir ki komada qaldığını və nəhayət bu gün ayıldığını bildirdi.Eşitdikləri qarşısında Əsgər özünü ələ alsa da Zeynəb ağlamağa başladı. Sahib cəld olaraq maşını onların yanına sürdü və hamısı birgə Baharın yatdığı xəstəxanaya doğru yola düşdülər.
Xəstəxanaya çatan Sahib, Dilbər, Zeynəb və Əsgər qeydiyyat bölümünə yaxınlaşdılar. Sahib qeydiyyatdan Baharın həkiminin otağını öyrəndi və birlikdə Baharın həkimin otağına getdilər.
Sahib həkimin qapısını döydü və həkimin icazəsi ilə hamı birlikdə otağa daxil oldular. Həkimlə salamlaşdılar. Həkim gələnlərin kim olduqlarını öyrəndikdən sonra, Bahar haqqında bütün məlumatları verdi. Məlum oldu ki, Bahar keçirdiyi qəza nəticəsində başından aldığı ağır travmaya görə həkimlər onu süni komaya saldılar. Baharın onurğasında, sağ ayağın mil sümüyündə çatlaqlar və sol ayağın qamış sümüyünün sınığı aşkar olunmuşdu. Baharın şəxsiyyətini yalnız bu gün onu komadan ayıltdıqdan sonra müəyyən etmək mümkün olub. Əlaqə saxlamaq üçün də Dilbərin nömrəsini Bahardan alıblar. Həkim məlumat verərkən bir az dayandı və sonra davam etdi:
Bir də bir məsələ var. Biz bunu pasiyentimizi ayıltdıqdan sonra bilmişik.Zeynəb həkimin danışdıqlarından elə başa düşdüki qızın yeriməsində bir problemi olacaq. Göz yaşını axıdaraq həkimdən soruşdu:
Həkim, qızım yeriyə bilməyəcək?
Xeyir. problem onun yeriməsində deyil də görməsindədir.
Əsgər həyəcanla dedi:Necə yəni görməsində? Qızım görməyəcək?
Qəza zamanı pasiyentimizin başının ənsə nahiyyəsindən aldığı zərbə onun başındakı görmə mərkəzini zədələyib. Bunun nəticəsində o görmə qabiliyyətini itirib. Ancaq ümid var ki, iləridə beyin öz-özünü bərpa edərsə görməsi də bərpa olunsun.
Həkimin bu sözlərini eşidən Zeynəb ağlamağa başladı. Əsgər həkimə Baharı görmək istədiklərini bildirdi. Həkim Baharın vəziyyətinin qənaətbəxş olduğunu, görə biləcəklərini və müayinələri bitdikdən sonra evə apara biləcəklərini bildirdi. Sonra həkimlə birlikdə Baharın palatasına yollandılar.
Baharın müayinələri təzəlikcə bitmiş, palatasında əynində xəstəxana paltarı, yatağında uzanmışdı. O, bayaqdan Sağına və soluna baxsa da qaranlıqdan başqa heçnə görmürdü. Birdən O, yanındakı tibb bacısından həkimin gəlib-gəlmədiyini və niyə görmədiyinin səbəbini soruşdu. Elə bu vaxt palatanın qapısından həkim arxasınca da digərləri içəri girdilər. Zeynəb cəld olaraq özünü qızına yetirdi. Qadın , Baharı görəndə gözlərinə inanmadı. Əvvəlki Bahardan əsər əlamət qalmamışdı. O, Aylardır ki, görmədiyi qızını qucaqlayıbüz-gözündən öpdü:
-Bahar, qızım necəsən?
Ana gəlmisən? – deyə səsi tanıyan Bahar kövrək səslə dilləndi.
- Hə qızım gəlmişik. Atan da burdadır. Dilbər ilə Sahib də burdadırlar.
Zeynəp gözləri yaşlı halda cavab verdi
Əsgər gəlib qızının əllərindən tutaraq kövrək səslə soruşdu:Qızım bu nədir başına gələn? Necə hiss edirsən özünü?
-Yaxşıyam, ata heç bir ağrım yoxdu.
Bahar asta səslə cavab verdi. Ancaq heçnə görmürəm. Komadan ayılanda hər yer qaranlıq idi. Elə bildim ki, gecə oyanmışam. Ancaq sonradan bildim ki, mən görmürəm. Həkimlər də bir söz deməyiblər.
Bu vaxt otağa gələn tibb bacısı həkimə Baharın müayinələrin cavablarının olduğu qovluğu verdi. Həkim də həmin müayinə cavablarına baxıb dedi:
Salam Bahar xanım. Mən sizin həkiminiz Rəsulov. Müayinələrinizin cavablarını gözdən keçirdim və belə qənaətə gəldim ki, hər şey qaydasındadır. Çatlaqlarınız və sınığınız sağalmaq üzərədir. Belə bir neçə günə sizi evə buraxacayıq. nBahar həyacanlı bir səslə həkimdən soruşdu:
Həkim bəs mənim görməyim düzələcək?
Bahar xanım, qəza zamanı başınızdan aldığınız travma nəticəsində beyninizin görmə mərkəzi zədələnib. Buna görə də görmə qabiliyyətinizi itirmisiniz. Ancaq güman varki beyin öz-özünü tam bərpa etsə görməniz düzələcək.
-Yoox!
Bahar bu sözləri eşidib hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Tibb bacısı həkimin işarəsi ilə Bahara sakitləşdirici iynə vurdu. Həkim palatada olan ziyarətçiləri otaqdan çıxartdı və
-Narahat olmayın. Sakitləşdirici vermişik. Siz indi evinizə gedə bilərsiniz. Üç dörd gün sonra xəstəxanadan apara bilərsiniz. Dedi:
Əsgər ilə Zeynəb bilmirdilər ki, olanlara sevinsinlər ya kədərlənsinlər. Qızı çox böyük qəzadan həyatda qalmışdı. Lakin onun gözləri görmürdü. Onlar xəstəxanadan çıxıb Sahibin maşını ilə öz evlərinə getdilər. Hər ikisi də bir xeyli fikirləşdikdən sonraƏmrah gilə gedib müalicədən təzəlikcə qayıdan Afəti həyəcanlandırmaq istəmədilərvə əvvəl hər şeyi götür-qoy edib sonra hamıya açıqlamağa qərar verdilər. Sahib ilə Dilbər də öz evlərinə qayıtdılar.
* * Əmrah öz sevimli kreslosunda oturub xəyala dalmışdı. Afət də öz notbukunda internetdə sörfinq etməkdə idi. Bütün qonaqlar evlərinə dağılışmışdılar. Əmrah Afətin səsi gələn tərəfə dönüb soruşdu:Qızım, gedənlər arasında baban yox idi. O nə vaxt getmişdi?
Afət bir anlıq nəzərini notbukun ekranından ayırıb, bir az fikirləşdi və dedi:
Mən heç nənəmin getdiyini də görə bilmədim.
Maraqlıdır, niyə belə etdilər? Qızım bir çar verə bilərsən?İndi gətirərəm ata.
Afət çayı isitdi sonra iki çay fincanını şirniyatla birgə siniyə qoyub qonaq otağına gətirdi:
Qızım bir şey soruşum səndən. Əmrah qəfil dilləndi.
Afət elə bildi ki, atası dərsləri barəsində nə isə soruşacaq:Ata, əgər dərslərim barəsində deyirsənsə mən həm müəllimlərimdən, həm də məktəbin təşkil etdiyi hazırlıq kursundan köməklik alacağam. Sən narahat olma atacan. Məktəbimizın nəzdnində yaradılan həmin hazırlıq kursunda məni pulsuz qeydiyyata alıblar.
Yox qızım onu demirəm... Mən anan haqqında soruşacaqdım. Əmrah davam etdi.
Afət bir anlıq duruxubnə deyəcəyini bilmədi, sonra soruşdu:
Nə soruşacaqdın ata?Əslində çoxdandır bu məsələ haqqında düşünürəm. Dilbər xanım Baharın qayıtmaq istədiyi haqqında mənə nələrsə demişdi. Ancaq o arada başımıza elə işlər gəldiki bunu bir az təxirə salmalı olduq.
Nə deyim ki, ata? – Afət üzgün halda atasına baxdı – biz ona get deməmişik ki, gəlmə də deyək. Yaxşı həyat yaşamaq uğrunda o özü evini, səni, məni tərk edib gedib. İndi də deyirsəngeri qayıtmaq istəyir. Qərar sənindir. Amma bunu bil ki anam geri qayıtsada, qayıt masada mənim üçün heç nə dəyişməyəcək. Sən mənim atamsan və hər zaman da elə qalacaqsan. Mən sənin yanındayam. Bundan sonra da olacağam.
Deyib qız atasını qucaqladı.
* * *
3 gün keçdi. Gün orta saatları idi. Əmrah həyətdə gəzinməkdə idi. Hava əvvəlki gülnarə nisbətən bu güntutqun və soyuq idi. Türkiyədən gəldiklərinin artıq üçüncü gün idi. Əmrah Afətin məktəbdən qayıtmasını gözləyirdi. Bu vaxt darvazanın kiçik qapısı açıldı. Afətin səsi gəldi:Ata mən gəldim. Qonaqlarımız var. Baba və nənəmlə yolda rastlaşdım.
Salam Əmrah. Necəsən? – deyə Əsgər Əmrahın uzatmış olduğu soyuq əlini sıxıb dedi – Hava yaman soyuqdur. Deyəsən qar yağacaq.
Xoş gəldiniz. Bəli Əsgər əmi düz deyirsiz. Havada qar qoxusu var.
Əmrah gülümsədi.
- Gəlin keçin evə.
Hamı birlikdə evə keçdi. Evin içərisi isti idi. Zeynəb dedi:Evinizin döşəməsinin isti olması nə gözəl bir şeydi. Lap yalın ayaq gəlməyim gəldi – hamı gülümsədi.
Qonaq otağına keçdilər. Afət də əynini dəyişib tez mətbəxə keçdi. Zeynəb artıq çayı qazın üstünə qoymuşdu. Əmrah Əsgərdən soruşdu:
Əsgər əmi keçən gün siz nə vaxt getdiniz? İnanın başım elə qarışıq idıki heç bilmədim nə vaxt getdiniz.
Əsgər bir az fikirləşdi və
- Əslində bu gün elə ona gəlmişik. Dedi:
Başa düşmədim necə yəni?
Əmrah duruxdu.
Bu vaxt Afət də nənəsi ilə çay və şirniyat gətirib onların yanında oturdular. Əsgər Zeynəbin sonra da Afətin üzünə baxıb davam etdi:
Keçən gün səni və Afəti təlaşlandırmaq istəmədik. Dedik ki, qoy bir nəfəslərini dərsinlər sonra deyərik – Afət söhbətin nədən getdiyini bilmədiyi üçün gah nənəsinin gah da babasının üzünə baxırdı. Əmrah səssizcə oturub söhbətin hara varacağını gözlədi. Əsgər üç gün öncə olmuş hadisəni təfərrüatıyla onların hər ikisinə danışdı.
- yazığ anam bəs indi o hardadır?
Afət gözləri yaşlı halda soruşdu:
-Xəstəxanada qızım bugün çıxacaq.
Deyə Zeynəb cavab verdi Əsgər Əmraha dönüb " indi nə edək? Deyə soruşmaq istəyirdi ki, ”. Əmrah onu qabaqladı və
- Dur Əsgər əmi elə indicə gedək Baharı evinə gətirək! Dedi:
Bunu eşidən Əsgər də Zeynəb də rahat bir nəfəs aldılar. Afət sevincək yataq otağına keçib atası üçün geyiləcək paltar hazırla dı. Sonra atasına yaxınlaşıb asta səslə soruşdu:
Ata mən də gələ bilərəm?
Əlbətdə qızım.
Əmrahın cavabı qəti oldu.Əsgər Murada zəng etdi ki, maşını ilə gəlsin. Əsgər Muradgili də hadisələrdən xəbərdar etmişdi. Xəstəxanaya Muradın maşını ilə Əsgər, Əmrah və Afət getdilər. Zeynəb Həcərlə birgə evdə qaldılar. Həcər Murad ilə gəlmişdi.
* * *
Bahar gözlərini qaranlığa açdığı gündən yeni mübarizəyə girmişdi. Yeni həyat tərzi sadəcə toxunma və eşitmə hissləri ilə məhdutlaşmış, görmə qabiliyyətini tamamiləitirmişdi. Ancaq həkimin dediyinə görə ümüd işığı var idi. Onun az da olsaTəkrar görmə ehtimalı var idi. Əvvəlki qədər sağlam bir şəkildə olmasa da ən azından özünü idarə edə bilər.
Baharın ürəyi bilinməyən bir səbəbdən bərk-bərk döyünür, . Hər an nə isə olacaq hissini yaşayırdı. Xəstəxanadan çıxacağı anı gözləyirdi. O, yeni bir həyat tərzinə uyğunlaşmağa çalışırdı. Özünü dəfələrlə “Görəsən Əmrah bunu necə edirdi” deyə düşünnür, düşündükcədə ona qarşı etdiyi haqsızlıqlar qor olub ürəyini yandırır, aylar əvvəl evdən çıxarkən ünvanına işlətdiyi nalayiq sözlər şillə kimi bir-bir üzünə çırpılırdı. Oİllər boyu ürəyində, nifrət bəslədiyi Əmraha əslində nə qədər ehtiyac duyduğunu və onu bütün qəlbi ilə sevdiyini yalnız indi anlayırdı. “Əmrah məni bu vəziyyətimdə qəbul edər? Afətim məndən üz döndərməz? Anam ilə atamın xəstəxanadan getdiyindən gör neçə gün keçib. Yəqin ki, məndən imtina ediblər.” Bu fikirlərdən Baharın ürəyi sıxılırdı. Baharın qaldığı palata da özündən başqa iki xəstə daha vardı. Onların yanına gələn-gedənlər çox idi. Bunların hamısını o, ancaqeşitməsiylə müşahidə edirdi. Üç gün idi ki, onun yanına heç kim gəlməmişdi. Bu gün onu xəstəxanadan validyinləri gəlib aparası idilər. Hər yerdən ümidü üzülən bahar indiSakitcə yerində uzanıb səssizcə göz yaşlarını axıdırdı.
* * *
Muradın maşını xəstəxananın həyətinə girdi. Hamı maşından düşdü. Əsgər ilə Murad önə keçdilər. Afət də atasının qolundan tutaraq onların arxasınca gedirdilər. Səssizcə həkimin otağına yönəldilər. Həkim otağında idi. Həkim onları görəndə gülümsədi və dedi:
Buyurun gəlin.Salam həkim. Necəsiniz – deyə Əsgər sözə başladı – Qızımı aparmağa gəlmişəm.
Sənədləşmələri tamamlayın sonra qızınızı apara bilərsiniz.
Əsgər təəccüblə soruşdu:
Hansı sənədləşmə? Sizi başa düşmədim.
Həkim gülümsəyib, xoş bir səs tonu ilə dedi:
Bilirsiniz ki, biz artıq sığorta sisteminə keçmişik. Qəbula yaxınlaşarsınız. Onlar sizə köməklik edəcəklər.
Bu an sözə Murad qarışdı:
Əsgər əmi biz gedək sənədləşmə işini həll edək, Afət ilə Əmrah da həkimlə getsinlər palataya. Sənədləşməni bitirib sonra biz də palataya gedərik.Həkim razılıq əlaməti olaraq başını tərpətdi.Hamı həkimin otağından çıxdı. Afət atası ilə birgə həkimin arxasınca palataya tərəf getdi.
Palatanın qapısı açıq idi. Həkim qapıdan içəri keçib Baharın yanına getdi. Afət palataya girib atası ilə birgə dayandı. Gözlərini anasından çəkə bilmirdi.
Bahar yaxınlaşan həkimi yerişindən tanıdı:
Salam Bahar xanım. Necəsiniz?Sağolun həkim. Yaxşıyam. Ağrılarım yoxdu. Valideyinlərim məni bu gün aparası idi.lərGəlməyiblər hələ? – Bahar diqqətlə həkimin nə deyəcəyinə qulaq verdi:
Bahar xanım, bəli bu gün sizi xəstəxanadan buraxırıq sizi aparmaq üçün gəliblər. Sənədləşməni həll etdikdən sonra gedə bilərsiniz – həkim bunu deyib səssizcə yaxınlaşan gözləri yaşla islanmış olan Afətə yer verdi.
Bahar qaranlığın içərisindən onun üçün çox əziz olan səsi eşitdi:
Ana! – Afət sadəcə bunu deyə bildi və elə buan o anasının boş baxışlı gözlərini gördü. Afətin boğazı düyümləndi. Yazıq qız bir neçə dəfə Udqunmağa çalışdı. Göz yaşları yanaqlarındanaşağı süzülməyə başladı. Əlinin üstü ilə göz yaşlarını silib islaq əli ilə anasının əllərindən tutdu. Bahar əllərinin içərisindəki əllərin yaş olduğunu hiss etdi:
Afət!? Qızım sən gəldin? Kiminlə gəlmisən?
Afət qırılğan səsi ilə cavab verdi:
Hə ana mənəm. Tək deyiləm. Mən... .
Afət sağ əlini uzadıb onlara səssizcə yaxınlaşmış atasının əlini sol əlindəki anasının əli ilə qovuşdurdu. Bahar Əmrahın əlini tanıdı. O, hələ Bu günə qədər Əmrahın əlindəki o istisinə və yümşaqlığına heç fikir verməmişdi. Bahar “Necə də xoş əli var imiş” deyə düşündü.
Necəsən Bahar? Ağrın var?
Yox Əmrah. Yox... – araya səssizlik çökdü. Bilmədilər ki, daha nədən danışsınlar. Sonra Bahar hönkürtü ilə ağlamağa başladı və – Əmrah bağışla məni... Dedi.
.
Daha sonra Murad ilə Əsgər də gəldilər. Baharı ehmalca xəstəxanadan çıxardıb maşının arxa oturacağına oturtdular. Sağına Əmrah, soluna da Afət oturdu. Əmrah ilə Afət növbəylə bir macəra kimi Afətin sığınacağa düşdüyü vaxtdan Türkiyədən gəldikləri vaxta kimi dayanmadan danışdılar. Bahar bir-birinin sözünü kəsərək anlatan Əmrah və Afətə maraqla qulaq asırdı. Hər şeyi bir anlıq unutmuşdular. Elə bilki bütün yaşadıqları bir yuxu idi.Axşam gəlib evlərinə çatdılar. Afət atası ilə anasının aralarına keçərək hər ikisini əllərindən tutaraq evin qapısına qədər gətirdi. Zeynəb və Həcər onları qarşıladılar.
Hər kəs qonaq otağına keçdi. Həcər ilə Zeynəb hazırlıq görmüşdü, Stolu açmışdılar. Yeməkdən sonra Əmrah öz sevimli kreslosuna əyləşdi. Hamı diqqətlə Baharın danışdıqlarına qulaq asırdı. Bahar evindən getdiyi gündən bu günə kimi nələri-necə yaşadığını nəql edirdi. Söhbətin sonunda ətrafındakı səssizliyi qulaq asdıqdan sonra Bahar dedi:
Bilirəm çox böyük səhv etdim. Ətrafımdakı hər kəsi əsasən də qızımı və can yoldaşımı çox incitdim. Onların qəlblərini bu qədər sındırmağıma baxmayaraq məni heçnə olmamış kimi yenidən qəbul etdilər – deyib oBaşını aşağı saldı. Gözlərindəki yaşı sol əlin şəhadət və baş barmaqları ilə silibəlavə etdi – hər birinizdən üzr istəyirəm. Səndən də Əsgər əmi. İllər boyu sənə qarşım qəlbimdə bitmək bilməyən bir nifrət bəsləyir, haqqında pis pis şeylər düşünürdüm. Yanıldığımı çox gec anladım. Xahiş edirəm bağışla məni. Haqqını halal elə.
- Halal olsun, qızım.
Deyərək Əsgər Baharı qucaqlayıb üz gözündən öpdü..
* * * bir ay keçdi.
* * *
Gündüz saatları idi. Bahar evinin həyətində keçən gecə yağmış qarın üstündə dayanmışdı. Bu il bərəkətli bir qış olmuşdu. Artıq bir neçə dəfə qar yağmışdı.
Bahar ayağının altında qarın necə xışıldadığını hiss edirdi. Qar hər tərəfi örtmüşdü. Bahar qarın yansımasını bir duman kimi görürdü. Arxasından Əmrahın səsi gəldi:Bahar burdasan?
Bəli Əmrah düz qabağındayam 12 yönündə.
Artıq yönləri düz ifadə edirsən – deyə Əmrah gülünsündü – Normal görənlərə bu yad bir şeydi. Orduda bu saat yöntəmdən hədəfi tez tapmaqda istifadə edirlər. Məsələn indi mən sənin üç yönündəyəm, yəni tam sağındayam. Qarın üstündə bir az gəzinək?
Bəli gəzinək. Qarın xışıltısı xoşuma gəlir. Həyatımda ilk dəfədirki qarı tam mənasıylə hess edirəm. Bu vaxta qədər qara sadəcə baxmışam. Ancaq gözəlliyi hiss etmək tamamilə başqa bir şey imiş.Onlar əl-ələ tutub qarın üzərində gəzərək qarın xışıltısından zövq almağa başladılar.
Əgər sən olmasaydın mən bu vəziyyətimə belə tez öyrəşə bilməzdim Əmrah.
Bahar kövrək halda sözə başladı. Mən əvvəllər səni başa düşdüyümü zənn edirdim. Ancaq heç də elə deyilmiş. Zənn etmək heç də başa düşmək deyilmiş. Sən demə mən təsəvvür etməyi başa düşmək kimi anlayırmışam. Bütün bu olanlardan sonra mənhələ bu vəziyyətdə məni qəbul etməyəcəyinizdən qorxmuşdum. Ancaq sən də Afət də elə bil heçnə olmayıbmış kimi məni xəstəxanadan bir başa evimizə gətirtdiniz.
Bahar niyə axı indi bunları danışırsan. Gəl Gözəl qarın zövqünü yaşayaq. O bu gün var sabah yoxdu. Əmrah söhbəti dəyişmək isdədi.
Bilirsən Əmrah,
Bahar davam etdi.
-Keçmişdə etdiyim səhvləri özümə bağışlaya bilmirəm. Çox peşmanam. Bundan əminəm ki neçə illər keçsə də Qəlbimi çulğayan bu peşmançılıq hissi məni ömrümün hər anında kölgə kimi izləyəcək.
-Keçmişdə etdiyin o səhvlər nəticəsində indi məni başa düşəbilirsən. Buna üzülürsən? Əmrah əlini arvadının çininə qoydu.
Yox!sadəcə...
Bahar yenə nəsə demək istəyirdi ki Əmrah onu dayandırdı.
Qulaq as, Bahar sən heç nəyə görə üzülmə. Biz yanındayk. Şükür allahaGörmən də hər keçən gün düzəlməyə doğru gedir. Həkimin dediyi kimi beynin özünü bərpa etdikcə görmən düzələcək. Biz də bunun üçün əlimizdən gələni edirik. Vaxtında müayinələrinə gedirik, düzgün qidalanmağına diqqət edirik. Amma bu baş verməsə də yəni, sən heç görmə səndə mənim üçün heç nə dəyişməyəcək. Sən yenə də mənim qəlbimin sahibi, evimin xanımı, övladımın anası Baharım olacaqsan. Mən də, Afət də hər zaman yanında olacağıq.
Canım mənim.
Bahar ərinin bu sözlərindən daha dakövrəldi.
- Vaxtiylə mən səni kor hesab edirdim. Ancaq həqiqətdə kor olan mən imişəm. Necə olub ki, bu günədək sənin kimi bir insanın insanlığını görməmişəm? Sənin görməyində məhdudiyyətin var idi, ancaq mən kor idim. İndi başa düşürəm mən bunların hamısını. Gözəl ailəyə sahibəm, məni başa düşən və hər zaman dəstəkləyən ərim, Gül kimi qızım var. Daha Allahdan nə istəyimki!? sənə qarşı çox haqsızlıq etdim, sən isə əvəzində məni bağışlamaqla insanlıqdan da böyük bir addım atdın. Çox sağ ol.
- -Yaxşı, Bahar. Daha bu barədə danışma.
- əmrah arvadının sözünü kəsdi.
- Çünki artıq bunlar keçmişdə qaldı. Əsas odur ki, mən indisəninlə xoşbəxtəm.
-Mən də xoşbəxtəm.
Bahar bunu ürəkdən dedi:
Rəbbim sən xoşbəxtliyimizi daim eylə.
Deyib Əmrah əllərini Allaha açdı.
- Amin.
Deyə Bahar ərinin duasına qoşuldu.
.
SON.
Belə əziz oxucular. Reabilitasiya mərkəzində müəllimim Adil Əliyevlə birlikdə yazdığımız QaranlıqAdamı əsərinin sonuna gəldik . Əsərin sonunda yenə başda olduğu kimi bir daha Adil müəllimə dərin təşəkkürümü bildirir, siz oxuculardan isə olan qüsurlara görə dönə-dönə üzr istəyirəm.
Şərhlər (0)