Jalə başını Eminin çiyninə qoydu. Hər toxunuşda sevdiyinin ürək döyüntülərini hiss etmək sanki dünyada hər şeyin yerində olduğunu təsdiqləyirdi. Külək ağacın yarpaqları arasında rəqs edir, onların xışıltısı bu nəğmənin zərif notlarını tamamlayırdı. Yarpaqların titrəyişi sanki bu anın dəyərini vurğulamağa çalışırdı. Jalə nəfəs aldıqca Eminin qoxusunu hiss edir, bu qoxu ona bir az təhlükəsizlik, bir az da həzinlik bəxş edirdi.
Ağacın hər budağı, hər yarpağı bu səssiz, amma güclü məhəbbətin şahidi idi. Eminin barmaqları Jalənin saçına toxunur, bu toxunuş onların arasında görünməz bir bağ yaradırdı. Bu bağ zamanın axarını bir an dayandırır, ətrafdakı bütün səsləri susdururdu.
Jalə o anın sükutunu içinə çəkdi. Küləyin sərinliyi ürəyinə toxundu, ruhunu rahatlatdı. Gözlərini yumdu – sanki küləklə birgə havaya qarışdı, yüngülləşdi. Hiss olunmadan, yavaş-yavaş sevdiyinin qoynunda əriyib yoxa çıxdı… – elə bil bu dünya ilə o biri dünyanın sərhədində, sakitliyin tam içində əriyib yuxuya daldı.
Eminin istiliyi onu xoş röyalara apardı. Külək isə bu anın sehrini qorumaq istəyirmiş kimi yarpaqlar arasında daha yumşaq və zərif xışıltılarla rəqs edirdi. Ağacdan düşən tək bir yarpaq küləyin zərif toxunuşuna təslim olaraq yavaşca torpağa endi. Bu sakit harmoniya Eminin ürək döyüntüləri ilə birləşərək təbiətin melodiyasını tamamlayırdı.
Emin hələ də bir az əvvəlki düşüncələrində dolaşırdı. Gözlərini uzaqlara zilləyib xəyallarının ənginliyində elə hey düşünürdü: “Jalə... O, məni hər şeydən çox sevir, bu, gözlərindən bəllidir. Həyatımın ən böyük sevgisi odur. Kəpənəkləri çox sevir, amma heç zaman bir kəpənəyi olmayıb. Jalənin bu həyatda hər şeyi var – sevgisi, qayğısı, xəyalları... Amma bir kəpənəyi yoxdur. Belə saf bir insanın yanında kəpənəklər də öz yerlərini tapmalı idi”.
Eminin ürəyi sıxılmağa başladı, içində qəribə bir istək baş qaldırdı: “Əgər ikinci dəfə dünyaya gəlmək şansım olsaydı... Yox, əgər seçim məndə olsaydı, kəpənək olmağı seçərdim. Sevgimin qanadlarına minib onun yanına dönə bilmək üçün, ona azadlıq gətirmək, saçında rəqs etmək, onun təbəssümündə yaşamaq üçün”.
Emin gözlərini yumdu və bu arzunun verdiyi istiliyi hiss etdi: “Kaş bir günlük kəpənək ola biləydim. Jalənin yanına dönərdim. Hətta onun çiyninə kiçik bir həşərat kimi qonmaq belə bəs edərdi. Təkcə yanında olmaq üçün... Mən onunla bir ömür keçirməkdən çox, bir an onun gülüşündə ərimək istərdim. Eynilə pərvanənin şam işığına çatdığı zaman yanıb kül olacağını bildiyi halda yenə də alovla rəqs etməsi kimi...”
Bu düşüncələrdə qəribə bir ehtiras vardı. Emin kəpənəklərin azad ruhunu və sevgiyə həsr olunmuş həyatını təsəvvür etdi. Bütün varlığı ilə Jalənin həyatında bir parça olmaq istəyirdi, hətta bu, qısacıq bir kəpənək ömrü ilə məhdud olsaydı belə.
Emin düşündü ki, bəlkə də, insan yalnız bir an kəpənək olmağı bacardığı zaman sevginin əsl mənasını anlayır. Sevgi əbədi olmaq deyil, bəzən sadəcə bir an parlayıb yox olmaqdır.
Görəsən, onun bu arzusunu duyub yerinə yetirən sirli bir qüvvə tapılardımı?
***
Emin Jalənin saçını sığallayarkən dərin düşüncələrin içində itib getmişdi ki, başının üstündən bir kəpənək uçduğunu gördü. Kəpənək Jalənin qonur gözlərini xatırladan bir istilik və dərinliklə parlayırdı. Qanadlarındakı sarı və qırmızı zolaqlar bir-birinə qarışaraq sanki günəşin batışında göy üzünü boyayan alovlu rəngləri canlandırırdı.
Kəpənək uçuşu ilə havada sözsüz bir hekayə toxuyur, Eminin ürəyində gizlənmiş arzularını, əlçatmaz xəyallarını və Jalədən uzaq düşmək qorxusunu səssizcə ifadə edirdi.
Bu kəpənək digər kəpənəklərdən həm ölçüsü, həm də zərif və məqsədli hərəkətləri ilə seçilirdi. Ətrafında dövrə vurduqca bəzən Eminə yaxınlaşır, sonra yenidən uzaqlaşıb azadlığını nümayiş etdirirdi. Hər dəfə yaxınlaşıb uzaqlaşdıqca Eminin qəlbində qəribə, izaholunmaz bir hiss yaranırdı – sanki bu kəpənək adi bir həşərat deyildi, onun daxili aləminin, basdırılmış arzu və qorxularının təcəllası idi.
Kəpənəyin qanadları havada naxışlar yaradarkən Eminin gözləri bunları başqa bir şəkildə görürdü. Qanadların hər tərpənişi Jalənin üz cizgilərini xatırladırdı – o zərif xətlər, gülümsər gözlər, əbədiyyən yaddaşına hopan sima...
Əvvəl Jaləni oyadıb bu ecazkar kəpənəyi ona göstərmək istədi. Amma onun üzünə baxanda fikrindən daşındı. Jalə dərin bir röyanın qucağında idi və bu anın sakitliyi Eminə müqəddəs görünürdü. Hər zaman belə idi – Jalə nə zaman onun yanında röyaya dalırdısa, Emin onu oyatmağa cəsarət etmirdi.
Bu anlarda Emin özünü həm güclü, həm də zəif hiss edirdi. Güclü hiss edirdi, çünki Jalənin ən dərin sakitlik içində ona güvəndiyini bilirdi. Zəif hiss edirdi, ona görə ki, o bu sakitliyi pozmaqdan, Jalənin xoşbəxtliyinə təsadüfən xələl gətirməkdən qorxurdu. Onun bu qədər sakit, bu qədər özündən arxayın halda yatması Eminin qəlbinə qəribə bir istilik gətirirdi – həm sevgi, həm də qorumaq istəyi ilə dolu bir istilik... Jalənin hər nəfəsi Emin üçün bir mahnıya çevrilirdi və o bu melodiyanı dayandırmağı qətiyyən istəmirdi.
Kəpənək yavaş-yavaş uçarkən qanadlarından zəif, amma sehrli bir işıq süzülürdü. Bu işıq qaranlığın qalın pərdəsini yarıb keçir, ətrafı öz sakit alovu ilə işıqlandırırdı.
Emin Yavaşca çiynini çəkib Jalənin başını ehtiyatla qaldırdı. Onu dərin yuxudan oyatmamaq üçün hər hərəkətini ölçüb-biçirdi. İçində qəribə bir məsuliyyət hissi vardı. Ətrafda yalnız yarpaqların sakit xışıltısı eşidilir, Jalənin üzündəki xoşbəxtlik dolu ifadə Eminin ürəyində qəribə bir istilik yaradırdı.
Əlindəki çantanı qızın başının altına yerləşdirdi. Bu çanta Eminin dünyasının kiçik bir xəzinəsi idi. İçində kitablar, qələmlər, saralmış vərəqlər, yarımçıq əlyazmalar... Onların hər birində sanki özünün bir hissəsini qoymuşdu – düşüncələrini, xəyallarını, qorxularını, arzularını...
Emin ayağa qalxan kimi kəpənək uzaqlaşdı. Yaşıl çəmənlikdə uçur, bir çiçəkdən o birinə qonurdu. Qanadlarını hər çırpdıqca Eminin içində həm həyəcan, həm də narahatlıq artırdı. Bəzən havada dövrə vurur, sonra qəfil dönüb ona baxırdı. Elə bil onu çağırırdı.
Emin tərəddüd içində qalmışdı. Qalmaq, yoxsa getmək? Jalənin yanında olmaq ona həmişə rahatlıq vermişdi. Onun sakit nəfəsi Emin üçün sığınacaq idi.
Amma ayaqları onu irəli aparırdı. Addımlarını sürətləndirirdi, yenə də kəpənəyə çata bilmirdi. Bu zərif varlıq həm onu səbrə çəkir, həm də daha çox cəlb edirdi. Emin bu təqibin hara aparacağını düşünə-düşünə həyəcanlanırdı.
“Yanında qalmalıyam”, – deyə astadan dedi. Amma ürəyindəki səs daha güclü idi. Sanki bədəni özündən xəbərsiz hərəkət edirdi. Kəpənəyin qanad səsi ilə ürəyinin döyüntüsü bir ahəngə düşmüşdü. Bu ahəng onun fikirlərini susdurur, onu bilinməyən, amma cazibəli bir istiqamətə çəkirdi.
Jalənin səsini arxada qoymaq, keçmişinə dönməmək Emin üçün asan deyildi. Ürəyində bir qarışıqlıq vardı. Amma qarşısındakı naməlum yol onu özünə çəkirdi. O artıq sadəcə bir kəpənəyin ardınca getmirdi. Öz içindəki qorxu ilə istək, keçmişlə gələcək arasında qalmışdı.
Kəpənək doğrudan da bir işarə idi? Emin bunu düşünürdü. Ömrü bir neçə gün olan bir varlıq necə bu qədər təsir edə bilərdi? Niyə onu bu qədər narahat edirdi? Bu sual yavaş-yavaş başqa bir sualı doğurdu: İnsan arzularının dalınca gedəndə onu xoşbəxtlik gözləyir, yoxsa peşmanlıq?
Arzular insanı irəli aparır. Amma bəzən elə zirvəyə çıxarır ki, geriyə baxanda itirdiklərin daha ağır görünür. İnsan həmişə bir addım o tərəfə keçmək, sahib olmadığını qazanmaq istəyir. Bu istək təbiidir. Amma hər qazancın bir dəyəri olur.
Bəs arzularının ardınca getməsən? O istək içində qalır. Böyüyür. Vaxt keçdikcə “kaş”a çevrilir. “Kaş sınayardım”, “kaş gedərdim” düşüncəsi insanı daha çox yorar. Bəzən yanılmaq ağrıdır, amma cəhd etməmək daha ağırdır.
Sonda insan arzularının dalınca gedəndə ya xoşbəxt olur, ya da dərs alır. Hər iki halda isə əvvəlki insan olaraq qalmır. Dəyişir. Böyüyür. Özünü bir az daha yaxşı tanıyır.
Şərhlər (41)